Toz Almacalı Yazı

Bir zamanlar hunharca yenilediğim blogum şimdi küflenmiş,tozlanmış bir biçimde,sebebi 2 hafta öncesine kadar internete sadece internet cafelerden ulaşabilmemdi orada da Blogger yasak,malum ahlakı her halttan bozulabilecek mallıkta bir halkız biz *ironi waz here*.

Eveeet...nasıl hissettiğime gelecek olursaaaaak...Geçirdiğim zorlukları düşünürsem iyiyim aslında,eskisi kadar kötü olamam asla(çok derinden üzüleceğim bir şey yaşamadığım sürece) ama bu sene üniversiteye hazırlanıyorum,bu hayatımdaki bazı şeyleri kısıtlamam anlamına geliyor,ben bunu yapamıyorum ve bu beni çok kötü hissettiriyor.İnternete girdiğim veya müzik dinlediğim için suçlu hissediyorum bildiğiniz.Gireceğim ilk sınava 4,ikincisine ise 7 ay kalmış olması,diğer ''rakiplerim'' kadar hazır olmamam,annemin muazzam desteği (eve gecenin köründe gelir ya da hiç gelmez,gelse bile vücudundaki her hücreyi alkolle doldurur,5 değil 10 tl istesem mıkırdanır,sırf erkek arkadaşı bana yaranabilsin diye bağımlısı olduğumu bildiği halde evdeki interneti açtırır...)  yüzünden bu kadar stresliyim belki de.Sağlıksız ötesi beslenmemi,5 saate düşen uykumu ve yüzümün sivilce tarlasına (halbuki ilk ergen olurqene her şey ne kadar da güzeldi,arkadaşlarımın yüzü sivilce tarlasıyken bebek gibiydim.beddua etmiş orspular.) dönmesi de cabası.En azından artık anti depresan kullanmıyorum.Bu da bir zafer emaresidir bence.

Bu blogta sürekli bir ''değişim'' olayı dönüyor ama değişmek tembel,şımarık bir kız çocuğu için çok zor.Zor,ama başarılamaz değil tabii ki.Eğer yeterli gazı ve parayı bulabilirsem kuzenimin toparlak çocuktan seksi kaslıya dönüşümünü tamamladığı salona yazılacağım ben de,biliyorum dış değişimden çok iç değişim,olgunlaşma daha önemli ama geçirdiğim 12 şişman sene sonucunda bunu anladım ki bende komple değişim lazım.Ve bu sene (sonuç ne olursa olsun) zaten büyük bir değişimle sonlanacak,hadi kendimi de değiştirerek bunu ikiye katlayayım.Ayrıca bir dövme ve piercing de istiyorum,eğer her şey planladığım gibi olursa alırım da.

Umarım 9 ay sonra,sonuçlar açıklandıktan sonra buraya girdiğimde zafer dolu,gaz dolu bir yazı yazarım.Belki birine falan ilham verir.

Dengesizin Seyir Defteri:Kucuk Askim Regensburg

fotograf bana ait degil.

Bavyera`da su zamana kadar dort sehir gezdim ama Regensburg haric hicbirinde evimde hissetmedim kendimi.Tarihi dokusunu korumus arnavut kaldirimli sokaklari,nehire karsi ayaklarini uzatip keyif yapanlari,koprunun altinda birasini almis muhabbet eden gencleri...Evet,Regensburg genclerin cogunlukta oldugu bir universite sehri,o yuzden sokakta yururken dilenciler yerine konsere gitmek icin para isteyen punklar,bisiklet kasasindaki ciceklerle kim bilir nereye giden hippi kizlar ve elele tutusup buyuk ihtimal Banane`ye dogru giden metalci ciftler gorebilirsiniz.

Universiteyi Almanya´da okumak istemiyordum barindirdigi Turk sayisi yuzunden ama Regensburg dusuncelerimi feci degistirdi.Her guzel havada bir festivalin duzenlendigi,olmadi koprunun altinda mangal yapabileceginiz ya da bisikletle tura cikabileceginiz bir yer burasi.Bir zamanlar Avrupa´nin en onemli sehriyken simdi gozlerden dusse de benim kalbimde hala Avrupa´nin en onemli yerlerinden Regensburg.Kucuk bir yer ancak tarih ve guzellik arayan her turisti doyurabilecek buyuklukte.Dom var bir kere,kocaman ve cok guzel,cok huzurlu bir kilise.Ve Hitler doneminde onemli kararlarin alindigi ama simdi muze yapilan bir yer daha vardi ama adini hatirlayamadim.Neyse,zaten olayim turist rehberi yazisi yazmak degil.

Ayrica üniversiteyi Almanya´da okumak isteyenlere tavsiyem burasi,ozellikle Munih sizi caydirmasin cunku Regensburg oraya gore hem daha ucuz hem de daha kaliteli.Ayrica cok farkli yasam sekilleri gorebileceginizi dusunuyorum,ben yolda yururken bile ciplak ayakli,rastali,hint giysileri giyinmis bir genc gormustum mesela.

Kisacasi bu blogu okuyan herkese tavsiye ediyorum Regensburg´u,ilk polisin karistigi kadar buyuk serseriligimi yaptigim yeri,hic aklimda olmadan kalbimi celen kucuk sehri.Ister okuyun ve gidin,ister sadece kesfedin ve gidin ama ben orada yasayabilirim.

Dengesiz´in Seyir Defteri:Ilk Munih Gezisi & Tollwood

Iki aylik gezimin ucuncu gununde Munih´te yapilan Tollwood festivaline gidecektik ve acayip heyecanliydim,e malum yeni insanlarla tanisabilirdim! Gece bayagi bir uyuyamadim o yuzden,ne gereksiz bir heyecan aslinda.

Saat 12 bucukta toparlandik ve 1 saatlik Munih yoluna ciktik.Bu kadar erken cikmamizin sebebi akrabalarimin bana Munih´i gezdirmek istemesiydi.Muzelere giremedim ancak sokaklari dolastim,6 katli bir kitapcida mola verdim ve cok huzur verici gorunen bir kiliseye girdim.Here comes the ayrintilar..

Bu opera binasi bir harika dostum.

Bir Baskadir Munih´in Caddeleri
Simdi daha bu ilk gidisim oldugu icin daha sokak sokak gezemedim ama sonra o da yapilacak...Ama ana caddelerde bayagi bir gezdim tozdum.Fotograflarin kusuruna bakmayin,fotografla pek ilgilenmedigim icin fotograf makinem yok ama patates kalitesinde de olsa fotograf ceken bir telefonum var.Ilk duragimiz sehrin zengin kesiminin ve Araplarin alisveris yaptigi,geri kalanininsa dolasmakla yetindigi Maximillianstrasse oldu.Burada karsilikli luks dukkanlar(Louis Vuitton vb.) var,bakip bakip geciyorsunuz iste.Sonra opera binasina baktik(icerisine kesin girecegim yerlerden bir tanesi!) ve Munih´in geri kalan kesiminin de alisveris yapabildigi adini unuttugum sokaga dogru yol aldik...

dikkatimi ceken bina.harika ve kasvetli!

Gezerken dikkatimi bu harika bina cekti,sanirim artik bir restorant ya da turistik gezi merkezi olarak kullaniliyor cunku neredeyse butun turistler buradaydi.Beni gezdiren kisiler yanimda olmadigi icin ve elimde bir bilgi brosuru falan da olmadigi icin bakmakla yetindim binaya.

Biraz kendi basima dolandiktan sonra solugu alti katli oldugunu bilmedigim bir kitapcida aldim,eh salak basin cezasini ayaklar cekermis alti kati da gezdim...HARIKAYDI.Ustelik kitap okuma yerleri bile vardi ve millet orayi oturmak icin kullanmiyordu,herkes sessizce kitap okuyordu! Ingilizce olan bolumden elime bir kitap alip okuyasim geldi ama vazgectim...Kitapcidan ciktigimda ise iki tipin oturdugu golgelik yere oturdugumda basima komik bir olay geldi,benim yanimdaki tip konusmaya basladi yok facebook adresini isteyecekmisim yok saclarin cok guzel diyecekmisim...Guzel cocuktu Allah icin ama SIRF YANINA OTURDUM DIYE NE FACEBOOK´U? Erkek kezban gormek de nasip oldu iste..






Frauenkirche

 Frauenkirche yani Kadinlar Kilisesi Munih´in sembollerinden biri,mutlaka gezilmesi gerekenlerden.Asiri gotik,ama bir o kadar da huzur verici bir yer.

Ve...TOLLWOOD!
 Ayaklarim kopmustu ancak bir festivale asla hazir diyemezdim.Yanlarinda kaldigim kisiler o gece sahne alan ZZ Top´u izleyeceklerdi,bana sen de gel dediler ama reddettim,festival alanini kesfetmek ve sosyallesmek istedi canim,genellikle tam tersi olur.Festivale giris bedavaydi bu arada,buranin Kulturpark´i diyebilecegimiz Olympiapark icine kurulu bir festivaldi Tollwood.Cok degisik seyler vardi,mesela Poi standi,dans bari,iki tane degisik otesi Hint kiyafetleri icinde millete uzayli sac sekilleri yapan tip...Cok eglendim ve evet biriyle tanistim asdkf.

Sonucsle
Bu yazi olmasi gerekenden daha gec geldi ilk basta bunu soyleyeyim.Sonrasinda ise pek kulturel bir gezi yazisi olmadi bu,ama Munih´in neye benzedigi konusunda azicik bi fikir verebilir.Sonra detayli bir yazi daha gelecek zaten.Ama simdi Paradise City Regensburg´un zamani,bir sonraki yazimda da o olacak(eger usenmezsem).

Nikki vs. Zehra

Z:Hey Nikki,hatırlasana onları.Sana çektirdikleri acıyı.Onlardan nefret edip,aynı zamanda nasıl istediğini.
N:O çocukların hiç bir suçu yok lanet olası.Bunların hepsini bana sen ve bitmez takıntıların yaşattı.Ayrıca duvara toslamalıydım.
Z:Toslayacaksın! Daima duvara toslayacaksın,vizene de ret cevabı gelecek ve bu sene de aynı film karesinde yüzeceksin! Onlar İzmir'de hayatlarını yaşarken sen sıkıntından öleceksin!
N:SUS! Beni can damarımdan vurmaya çalışıyorsun ama artık yemiyorum.Bütün bu düşünceleri bu yaz kişisel tarihimin sayfalarına gömeceğim.Bu kişisel zaferimin başlangıcıdır!
Z:Zaferini yesinler,sen kimsin ki? En büyük becerisi salakları kendine çekmek olan bir kaybeden! Şimdiden muadillerinin yanında duruyorsun! Şarkı söyleyemiyorsun,dans edemiyorsun ama drag queen olmak istiyorsun! Hep ün istedin ancak yapabildiğin hiç bir şey yok!
N:İçimdeki cevher dışarıya çıkmaya başladı bile.Sesim çok güzel değil ama şarkı söyleyebiliyorum.Bedenim berbat ama kıyafetleri taşıyabiliyorum.Tırnaklarım yenmiş ama o parmaklarla yazabiliyorum.Ve en önemlisi,beni refaha ulaştıracak yolu seçtim.Çalışacağım ve intikamımı alacağım!
Z:Ne intikamı! Onlar güzel ötesi kız arkadaşlarıyla sefa sürerken senin yurt dışında okuman neye yarayacak? Duyacak mı kulakları seni,umursayacaklar mı zerrece? Sor bakalım kendine,senin onlara kafa yorduğun kadar onlar sana kafa yordu mu hiç?
N:Elbette hayır.Ancak onların bana gıpta etmesini sağlayabilirim,gitmek istedikleri o serbestlikler ülkesinde bir yaşam kurarak.
Z:Kıçı kırık teşekkürlerle bunu başarabileceğini mi sanıyorsun? Çok çalışman lazım ve sen asla çalışmazsın!
N:Çalışırım!
Z:Çalışmazsın!
N:Hayır,çalışırım!
.
.
.
Diyaloğun sonunda ben ölüyorum.

Sevdiğim Şeyler:Çizgi Dizi (Part 1)

Bu bloga başlarken amacım kendimden değil,hikayelerimden bahsetmekti ama blogum yaşlanırken ben de amacımdan sapmam gerektiğini düşünüyorum.Zira şu sıralar çok hikaye üretemiyorum,halihazırda olanlara da devam edemiyorum.Öyleyse madem,''hadi biraz bize kendinden bahset Nikkican'' diyerekten muhtemelen bir kez daha yarım kalacak bir serinin altına imzamı atıyorum.

Konumuza gelecek olursak...Ben 96'lıyım ve yaşıtlarımın çoğu sokakta büyüse de ben büyüme mekanı olarak evimi ve internet kafeleri seçtim.Ne yazık ki top atamıyor,bisiklete binemiyor ancak çok güzel hayal kuruyor,kendi kendime Barbie bebeklerimle oyunlar yaratıyordum.Çocukken benim dünyam kendi hayallerimden ve bağımlısı olduğum Fox Kids'den oluşurdu.Bir de arkadaşlarıma pek takıntılıydım.
Fox Kids dedim ya şimdi bunu ancak liseliler ve çizgi film manyakları hatırlar,2005'e kadar kablolu televizyonda böyle bir çizgi film kanalı vardı ve yayın akışı harikaydı.İçimi bayan pembe dizi jr. kalitesindeki Prenses Sissi haricinde neredeyse her çizgi dizisine bayılırdım.Şimdiki TRT Çocuk dizileri gibi didaktik ötesi değillerdi,yer yer absürdlerdi,büyükler için yapılmış izlenimi verirlerdi,bazen korkuturlardı ama izlemesi acayip zevkliydi!Kedilere karşı örgütlenmiş casus köpekler,kene kostümünde bir süper kahraman,talihsiz ötesi bir korsan,zavallı bir kedicik...Sadece bunlar yoktu tabii! Normal bir Amerikan ailesinin(!) son derece normal oğlu Louie Anderson'un anıları,komedyen Howie Mandel'in hayatından izler taşıyan küçük Bobby,ve dünyanın en iyi sınıfı olduğuna inandığım 402 nolu sınıf...Hepsini anlatabilirim ama anlatmaya kalksam buradan memleketime yol olur,ben de çizgi dizi bağımlılığımın bir sonraki safhasına gelemem.

2005'te Fox Kids,Fransız Jetix şirketine satıldı ve sonrasında ABD'de 4Kids,Avrupa ve Türkiye'de ise Jetix olarak anıldı.Jetix sonradan boka dönse de bu kanalın ilk zamanları dadından yinmezdi.Eski kahramanlarımızın bazılarının yanına biz yapsak dayaktan öleceğimiz şakaların sahibi cool Kanadalı Andy,bütün kızların favorisi olan W.I.T.C.H ve dünyanın en komik süper kahramanı Kaptan Flamingo.Sonradan yenileri de eklendi ama Jetix,Fox Kids'in absürt ötesi,aşırı komik çizgi filmleriyle kıyaslanıyordu sürekli.Nitekim 2010'da kanal kapandı ve kablolu tv'de yerine Nickelodeon,diğer platformlarda ise yerine Disney XD geldi.

Şimdi Nickelodeon dedim ya,ben daha Jetix zamanlarındayken Cnbc-e,Nickelodeon'un en sevilen çizgi filmlerini sabahları yayınlardı.Hala da yayınlıyor ama yaptıkları dublaj değişiklikleri ve eskinin yerine yenisinin gelmesinden ötürü,artık eskisi gibi izlemek içimden gelmiyor Nick Kuşağı'nı.Cnbc-e'nin o zamanki yayın akışını bulamasam da hatırladığım kadarıyla şafak söktüğünde,yamulmuyorsam 5.30-6.00 gibi(o zamanlar kabuslardan ve karabasanlardan muzdarip olduğum için erken kalkardım) Muppet Show'la olaylar başlardı benim için.Sonrasında ise Kaşif Dora(pek sallamazdım hatta bu ne la derdim),Rugrats,benim gibi korkak tipleri bile korkutmayan canavarlar,Rocko ve bana o zamanlar korkutucu gelen absürd ötesi hayatı,daha da absürdü Ren&Stimpy...Nick kuşağı bir zamanlar mükemmeldi.Aralarda reklam yerine kısa filmler geçerdi hatta,hala değişmemiş Loopy vardı mesela.Cnbc-e zaten hayatımın sallantıda geçen 7-12 yaş aralığında kurtarıcım oldu,arada South Park izleyip balataları sıyırsam da gecenin dibinde uyandığımda altyazılı Süngerbob'la karşılaştırırdı beni.Cnbc-e'ye bir ara şükran maili falan mı atsam...Neysse.

Daha öncesinde Teletubbies ve Kanal D'de yayınlanan Loony Tunes de vardı tabii ki,ancak benim genel olarak çizgi dizi dünüm bu.Bugünü yarına,ya da bir sonraki güne...(ÜŞENDİ)

My Mad Fat Diary 2:İnsan Eti Bağımlılığı

Küfür ve ergenlik içerir.

Deviantart'taki ChildishDecadence isimli kullanıcıdan

Uyuşturucu kullanıyorum şu sıralar.Ancak kullandığım şey ne hap ne de ot,ben insanları kullanıyorum.
İnsan eti bağımlısıyım,özellikle 4-5 kişi var ki etine bağımlı olduğum ne yaparsam yapayım bırakamıyorum onları.Bırakmam lazım,bana faydaları yok(artık zararları da yok) ama bırakamıyorum.Rüyamda bile onlar var.
Ama artık daha farklıyım sanki.Yaptığım rezilliklerin bana bir faydası oldu.Artık farkındayım yapabileceklerimin.Yüzmeye başlasam zayıflarım.Dişlerime tel taktırabilirim.Lens takabilirim.Üç koca adımla onların kraliçesi olabilirim.Evet,onları onların bana yaptıkları gibi süründürmek istiyorum onları.Süründürmesem bile,en azından onların da benim onlara olduğum gibi bağımlı olmasını istiyorum.

Hocamız sosyoloji dersinde ergenlik sorunlarımızın ne olduğunu sorduğunda,dış görünüşüm diye bağırmak istedim.Çünkü bu hantal beden,bu bir türlü barışamadığım et parçası,beni engelledi.Ben bütün dünyayla tanışmak isterken bana aşağılanmayı ve acı çekmeyi getirdi.Bu ben çok küçükken olduğu için,kaldıramadım.Belki şimdi olsa ''siktir oradan'' der geçerdim.

Şimdi olsa onları dövmezdim.Hiç bir şey yapmazdım.Kendi kabuğuma çekilir,istersem ağlar istersem gülerdim ama onların eline koz vermezdim.Sekiz senem boşuna geçmezdi belki de böyle olsa.

Teyzem benden her uyanıp aynaya baktığımda ''ben güzelim'' falan dememi istiyor.Haklı aslında.Ben güzelim çünkü.Uzayınca maşalanmış gibi lüle lüle olan saçlarım,ne olursa olsun yaşam enerjisiyle dolu gözlerim,yamuk dişlerimi saklayan güzel dudaklarım var.Ya yüzüm yansaydı ve ben çatlak dolu göbeğimle kalsaydım? Yüzüm benim tek tesellim olmuştur hep.Neyse...konumuz benim şu ezelden beri olan bağımlılığım.Saplantım.

Ben hep saplantılı oldum insanlara.Hep başkaları gibi olmak istedim,kafamda yarattığım karakterler gibi.Kendim olmak ağır geldi bana.Ağır geldi ucubenin teki olmak.Bunu değiştirmeye çalışmalıyım işte.Yüzme bağımlısı ol diyor psikiyatristim inceden inceye.İnsan eti bağımlılığının sonunu çalışmak getirir diyor.Ancak çalışmak çok zor.Bütün gün yüzerim ama 3-4 saat İngilizce çalışamam.Bir de zeki olacağım.Tek yapabildiğim erken okumuş olmak.Bunun getirdikleri dışında hiç bir şey yok.Müzik kulağım yok,sporlarda kötüyüm ama hevesim var ya o hevesim...okulun grubunu pencereden izleten hevesim,beni kaykaycılarla tanıştırıp neredeyse sonumu getiren hevesim,sokak müzisyenleriyle tanışıp birazcık da olsa nefes almamı sağlayan hevesim...Ben amına koyayım o hevesin.Amına koyayım bu bağımlılığın.Bas gitar çalsam,yüzsem,hep meşgul olsam geçer belki.Denemekten zarar gelmez...

notsle:yüzüncü kayıt olmuş yaşasın!

Mazeretim Var,Mazoşistim Ben!

Bilinçaltı çok değişik şeylere ev sahipliği yapabilen bir yer.Gündüzleri farkında bile olmuyorsunuz ancak geceleri sevmediğiniz bir insanı aslında sevdiğinizi,kaplanların yanağınızı ısırmasından korktuğunuzu ve aklınıza bile gelmeyen tehlikeleri görebiliyorsunuz.Özellikle sorunlu zamanlar,bilinçaltınız o zamandan kalma en derin korkularınızı bile saklıyor,ve tam oh rahatladım,bitti bu iş dediğinizde önünüze koyuyor ve siz eski takıntılı halinize geri dönüyorsunuz.

Belki bu benim ''fucked up''lığımla alakalıdır ya da benim durumumda olan herkeste gerçekleşir...Unutmam gereken kişiler var ama bir türlü unutamıyorum.Tam bitti derken,yağmurlu havaların da sayesinde onları unutmuşken...Bahar geliyor ve bilinçaltım devreye giriyor.Bir başkası için cennet,benim için cehennem olan dünyanın en iğrenç(ama tutkulu!) rüyalarını görüyorum.Bu beni yeniden delirtiyor.Eski halime geri dönüyorum.

Saplantılar yeniden başladı.Düş kırıklığı istemiyorum.Kesik bilekler istemiyorum.

Temizlenmiş bir bilinçaltı,çok mu şey istiyorum?

Feuer und wasser kommt nicht zusammen.

Issız sokakta hızlı adımlarla yürüyordu.Sokak o kadar ıssızdı ki,nefes alıp verişlerini bile duyabiliyordum.Sırtındaki gitar kutusundaki tıkırtıları.Kulaklıklarından gelen kısık müzik sesini.Müziği seçebiliyordum,sanırım Feuer und Wasser'di.Bu ayrıntı benim,onu takip eden acemi adımlarımı durdururdu işte.
Ateş ve su bir araya gelmezler.
Bağlanamazlar, ilişki kurulmaz.Kıvılcımlar içinde çukur, ben tutuştum,Ve suda yanarım,Suda yanarım.
Bu şarkı her zaman benim adımlarımı durduracak nitelikte bir şarkıydı,çünkü benim en çok yaşadığım şeyi,imkansıza duyulan tutkuyu anlatırdı.Durdum ve kendime ne yaptığımı sordum...Evet onu takip ediyordum peki ya o bunu anlarsa? Kesinlikle üstüme atlamayacaktı.Bana karşı daha da soğuk olacaktı,insanlığın geri kalanı gibi...Soğuktu o,yağmur suyu kadar ürpertici ve soğuktu.Ben ise dengesizdim,insanların bana hissettirdiği duyguların şeklini alırdım.Ama eğer onun hakkında konuşacaksak,ben ateştim.Suda da yanabiliyordum üstelik.Yüzüme çarpan yağmur suları bunun canlı kanıtıydı...yoksa gözyaşlarım mıydı onlar?

Cru-pilav-cified

venus in furs!

Başlıkta dünyanın en iğrenç esprisini yaptıktan sonra yazıma geçiyorum.Aslında Army of Lovers gifi(Jean-Pierre Barda!) ve şarkısı kullandığıma göre onlar hakkında yazmam lazım,di mi? Bir gün o da gelecek.Ama önce anlatmam gereken şeyler var.
Ağzım bir güzel yandı ama yoğurdu üflemeden direkt ağzıma attım ben.Dengesiz yine aşık,hoşlanıyor,ilişkisi var ya da öyle bir şey işte...İkisi de aynı coğrafyadan geliyor,ikisi de beni etkiliyor,ikisi de melek yüzlü şeytan Skaterloli gibi çok güzel değil...Biri biraz daha boş kafalı,diğeri ise zeki ama çaktırmıyor sanki.Ve ikisi de bana karşı bir buzdolabı kadar soğuk.
Başlıkta boşuna ''çarmıha gerildim'' yazmıyor.Bedenimle alakası yok olayın(aslında var,soğuk olmalarının sebebi o.),ruhum çarmıha gerilmiş gibi.Gerim gerim gerilmiş gibi.Dersaneye gidiyorum her ergen gibi ve bundan nefret ediyorum,zaten garip bir insan olarak daha da garipleşiyorum,hocalara psikopat olup olmadıklarını falan soruyorum(e ne yapayım hoca da derste çengelle tutulmuş bedenlerden bahsetmeseydi).Bir de dersanedeki değişik isimli bir çocuk hoşuma gidiyor falan,sanki dünyanın en güzel ezgilerini çalan akordeoncuyu(içimdeki akordeon aşkı bambaşka ey okur) sevmemişim gibi...Sanki ikisi de sonunda beni kendimle gelin güvey edip ağlatmayacakmış gibi...
Belki de deja-vu gelmez bu sefer,belki de zayıflayıp güzelleşirim ben...Bir anda zayıflamaya karar veren ama daha da ağırlaşan Rae gibi.

MY Mad Fat Diary 1: DiscoGoth Diva is Coming

My Mad Fat Diary,İngiltere menşeili harika bir gençlik dizisi.En sevdiğim yanı ise baş kahramanın Rae isminde 160 kiloluk abaza ötesi bir genç kız olması.İkinci en sevdiğim yanı ise Rae Earl isminde birinin hakikaten yaşıyor ve bunları yaşamış olması! Bu bana ilham verdi çünkü akıl hastanesine kapatılmasam da ben de Rae kadar deliyim ve şişmanım ve abazayım.Eğer benim bir günlüğüm olsa neler yazardım acaba? Kim benim Archie'm? Rae ve ben kilo verebilecek miyiz?

Bu soruların cevaplarını sadece benim bulabileceğim bir günlüğüm zaten var.Buradaki amacım bu diziden aldığım keyfi ilhama çevirmek ve bir kaç ilham verici resimle beraber içimdeki parıltılı deliyi çıkartmak.

Şimdiye kadar hep melankolik yanımı gördünüz.İçimdeki drag queen kendimi çok az gösterdi.Eğer mutlu bir şekilde yazı yazıyorsam bilin ki onu içimdeki drag queen Nikki Twinkie yazmıştır.Ve bu da o yazılardan biri olacak çünkü ÇOK mutluyum.90 kiloyum ve az önce bir kalıp bitter çikolata götürdüm ama suçluluk duymuyorum.Mutluyum işte,dinlediğim tiyatral Japon rock'u beni sarhoş etti ve kendimi şu halde bir valste hayal etmeye başladım bile.Hala ergen olsam ve hala metal müzik dinlemeye devam etsem de şu sıralar Alcazar,Queer as Folk soundtrackleri ve bol bol Melodifestivalen tınıları beynimi işgal ediyor...aman herkesin dediği ''bu metalcilik dönemin,ben de metalika dinledim bol bol...ah pardon ben çük kadar boyumla kız düşürmeye çalıştığım için yaptım bunları'' söylevleri gerçeğe dönüşmesin! Gerçeğe dönüşeceğini de pek sanmıyorum çünkü metal ve rock,bana kişiliğimi kazandıran müzikler oldu.Her zaman karanlık bir tarafım olmuştur zaten.Ve şimdi aydınlık tarafımla bu tarafımı birleştirmek istiyorum.Saçlarım koyu mavi,giysilerim ise açık mor ve pembe olmalı.Kocaman decora botları giymeli,tüylü goth lolita şapkaları takmalı ve kanlı gurololi makyajı yapmalıyım sanki.Akordeoncu Kami'yi korkutmak istemem,diğer insanları da! Belki sadece siyah dudaklar,koyu mavi saçlar ve pembe bir tişört yeter.Makyaj,Nikki'nin olmazsa olmazı çünkü güzel bir yüz,onun(ve doğal olarak benim)imzası! Ne Japon kızlarının stili,ne de Camden Town gotiklerinin...bu benim stilim olacak!

Blogta hep değişimi işaret ettiğimi ancak değişimin bir türlü gelmediğini biliyorum.Ama bu sefer geldi.20 kiloyu bir anda vermekten söz etmiyorum.Giderek daha da mutlu olmaktan,karanlık melankoliyi tiyatral bir şekilde kaldırmaktan ve insanları,kilon kaç olursa olsun kendine hayran bırakmaktan sözediyorum.
En azından bunu yapabilirim.Yapamasam Nikki hiç var olmazdı zaten.

Ruh kısmını hallediyorum,bir tek yazın başlaması ve benim dış görünüş kısmını halletmem kaldı! Saçlar boyanacak,yüz de boyanacak tabii! Eğer baba bencil davranmayıp kızını tanımaya çalışırsa piercingler ve ba-da-boom! Va-va-voom! ''Depresyondan kurtuldum ben! Sizden korkmuyorum güzel insanlar! İçim hepinizden daha güzel,ve benim adım Nikki,çirkinlerin gidersiz,atarsız,şahdamarsız kraliçesi! Grell Sutcliff'in çirkin mi çirkin,berbat güzellikte eşi!''

High School Hottie

İçimde hala bir miktar zehir var,ben de o zehri atmaya çalışıyorum,bunu yaparken en büyük silahım tabii ki iğrenç,ergen şarkı sözleri yazmak.

Benim kendimle olan savaşımda
Yok edici olarak kullandığım bir silahtın sen
Rus ruletindeki kurşunum,
Altın vuruşta kullandığım kokainim

Benim saf,küçük bir kız olduğumu düşündün
Ama hapishaneden yeni kaçmış bir seri katilim ben
Kana ve ruha susamıştım
Güzelliğe,ve buldum seni!

Ne aşk ne de hayranlık
Bir dakikalık pişmanlık
Kusmuğunda boğulup öldü
Benim High School Hottie'm

Ne aşk ne de hayranlık
Beynimden çıkmayan umursamazlık
Kızların en büyük kabusu
Benim High School Hottie'm

Anlamsız,onu adlandırmam aslında
O sadece bir aptal yalnızca
Ona değer verdim,onu yücelttim
Büyüdü içimde

Minel,Ezgi,Nikki
Diğer hepsinde olduğu gibi
Güzelsen alınırsın çürürsen bırakılırsın
High School Hottie'nin kuralı bu.

Ne aşk ne de hayranlık
Bir dakikalık pişmanlık
Kusmuğunda boğulup öldü
Benim High School Hottie'm

Ne aşk ne de hayranlık
Beynimden çıkmayan umursamazlık
Kızların tek isteği
Benim High School Hottie'm

Bu adın bir sebebi var
Bu acının bir nedeni var
Farklı arayışların kurbanı
Zıtlara gitme meraklısı
Kendinin mezarını kazanlar
High School Hottie
O sadece aptal bir çocuk aslında
Melek yüzlü şeytan.

Ne aşk ne de hayranlık
Bir dakikalık pişmanlık
Kusmuğunda boğulup öldü
Benim High School Hottie'm

Ne aşk ne de hayranlık
Beynimden çıkmayan umursamazlık
Kızların tek isteği
Benim High School Hottie'm

Dengesiz'in terazisini sarsan
Benim High School Hottie'm

Yol Günlüğü ve Şarkılar

Moladayız ve soğukta bekliyorum.Kendime neden bunu yaptığımı bilmiyorum,bu havada bir nevi mazoşistlik bu.Saat iki buçuk.Bu gece karanlığında dışarıda,tek başıma olmak o kadar çekici geliyor ki.Delisiyim bu özgürlüğün.7 saatlik özgürlüğün.Otobüsün içine girmeliyim artık çünkü parmaklarım donuyor.Halbuki yazın bütün mola boyunca dışarıda bekleyip Polonyalı turistleri dikizlemiştim.Karanlıkta horlamalar duyuyorum.Red Morning sayesinde ben de birazdan onlara katılacağım.Bedenim dünyanın kıçı,benim tam zıttım olan Söke'ye giderken ruhum bu anın tadını çıkarıyor.Zaten hareker halindeki araçlarda uyumaya bayılırım,bir de bu bağımsızlık hissi...Eline müzik çalan telefon verilmiş bebeklere dönüyorum.

Saat 4.Sleepwalker çalıyor,ay benim yanımda ve sonunda kulaklarım açıldı.Harika anlar yaşıyorum,koyu mavi gökyüzü,uçsuz bucaksız gibi görünen yol kenarı ovaları...

6:25.Sonunda gün ağarıyor,sanırım bu duyduğum sabah ezanı.Angel'dan dolayı net duyamıyorum.İzmir otoyolundayız ve ben göğün koyu mavimsi haline hayran kalmış durumdayım.

15:47.Sonunda Afrodit güzelliğindeki koya\deltaya\denize ulaştım.Biraz uykudan sonra dışarıda turlayıp durdum.İnsanlar rakı ve balık tıkınıp dertlerini unuturken ben delirecek kadar düşünmekle meşgulüm.Restoran tayfası beni yanlarına çağırıyor ama ben böyle mutluyum,sanırım.

Drag Queen Nedir? Neden Sevilir?

Drag Queen,kelime manası olarak ''kadın kılığında sahneye çıkıp izleyicileri eğlendiren erkek'' demek.Eğer bunu yapan biyolojik bir kadınsa Faux Queen oluyor.Ve benim bu insanlara büyük bir tutkum var,eh burası da benim blogum olduğuna göre bundan sözetmem lazım,di mi?

Bu sevginin sebebi,iki isimle açıklanabilir;Huysuz Virjin ve...

RuPaul Charles.

oprah poh yesin!

Muhafazakar olmayan herhangi bir Türk insanı zaten Huysuz'u sever.Seyfi Dursunoğlu yeteneğiyle ve hazırcevaplığıyla hepimizin gönlünde taht kurmuş bir isim.Fakat onun Amerikan versiyonu(en ünlü drag queen odur,hangi Amerikalı'ya sorsanız bilir) RuPaul,belki de içinde bulunduğu özgür kültürün sayesinde,bundan daha fazlasını sunuyor.Huysuz Virjin,adından da anlaşılacağı gibi pek güzel olmayan,evde kalmış ve bunun yüzünden ''huysuz''laşmış bir karakteri temsil ederken RuPaul,kendisini Supermodel of the World olarak tanımlayan,her kadının yerinde olmak istediği,çekimden çekime koşan,güzelliğiyle erkekleri süründüren bir model! Buradan Huysuz Virjin'i yerdiğim anlaşılmasın,ikisi de benim için eşit.Ancak RuPaul'un Drag dünyasını özellikle Amerika için değiştirdiğini unutmamak lazım.Amerikalı drag queenlerde artık prestij,Rupaul's Drag Race'e katılmaktan geçiyor.Ki buna katılan herkes belli bir statü yükseltmesini hakeder çünkü bu programda drag queenlerimizin sadece hazır cevap,dobra ya da komik olması yetmiyor.Podyumun yabancısı olmamak,kostüm tasarlayabilmek ve fazlasıyla yetenekli(multi-talented demeye çalıştım,Türkçesi aklıma gelmedi,çok özür dilerim) olmak gerekiyor.Ve tabii ki en az 9 kişinin arasından öne çıkmak da önemli bir kriter.Bu programa çok takıldım çünkü Drag Queen dünyasını keşfetmem,''tuck'' nedir,''couture'' nedir öğrenmem bu programla oldu.Bu programın bana öğrettiği sadece bunlar değildi tabii,kendimi olduğum gibi sevmeyi,daha dobra olmayı ve öne çıkmanın kötü olmadığını da öğretti bana bu program.Üstelik hayatımın belki de ilk depresyonunda rastladığım için bu programa,ilaç gibi geldi bana.Kısacası benim tarihimde RuPaul's Drag Race'in yeri başkadır.Hala 1-4 sezon arasını kafama estiğinde açar izlerim.Yaşasın Torrent!

RuPaul's Drag Race 3.Sezon dördüncüsü Yara Sofia.

Gelelim top 5'imin bu iki ayrılmaz parçasından sonra en iyi bulduğum üç drag queen'e.İlk kraliçemiz görüp görebileceğiniz en hiperaktif insan.Zıplayan toplar olur ya,bir türlü yakalayamazsın,ben Yara'yı onlara benzetiyorum.Aksanlı İngilizcesi,sevimli siması ve yeni nesil drag queen'lerin incilerinden olması bir yana...Moda anlayışı mükemmel,kendisi de zaten draglığın yanında terzilik yapıyor.

RuPaul's Drag Race 3.Sezon Birincisi Raja Gemini

Şu yukarıdaki sütun bacaklı bağyan var ya...1.90 boyunca,38 yaşında ve -lanet olsun ki- çok seksi.Üstelik inanılmaz hazır cevap,harika tasarımlara ve makyajlara imza atıyor,asıl işi America's Next Model'da makyözlük zaten! Bu kadar yetenekli olunmaz,ama Raja'nın da bana bazen kusurlu geldiği oldu,hele dünyanın en plastik drag queen'i Carmen Carrera ile arkadaş olması...Yakıştı mı senin gibi karakter erbabı bir insana panpiş :(

RuPaul's Drag Race 4.sezon birincisi Sharon Needles

Huysuz ve RuPaul'dan sonra en çok hangi drag queen'i seviyorsun deseler ''SHARON NEEDLES!!111111eins'' diye bağırırdım.Hiç bir drag queen korku öğesine bu kadar hasta olmadı.Hiç bir drag queen bütün farklıların kraliçesi olamadı.Ve hiç bir drag queen bana,ona mektup yazma isteği vermedi.(evet fangirlim,evet ergenim...) İlerideki hedeflerimden biri de faux queen olmak,eğer olabilirsem ana karakterim Nikki Twinkie'nin idollerinden birisi de Sharon Needles olacak.

Bu sadece bir tanıtma yazısıydı.İleride RuPaul's Drag Race sezon 5 yorumlarıyla da karşınızda olacağım.Gökkuşakları ve gay olan diğer her şeyden kaçamayacaksın sevgili okur.

NIHAHAHAHAHHA *bunu yaparken aynı zamanda ellerinden gökkuşakları saçtı*

Özenti

Kaykaycılar.

Onlar gibi olmak istiyorum ben.Kaykay üzerinde durabilmek ve hareketler yapmak,güzel ve cool olmak,allahın her günü ot içip içebakışlar ata ata bir hal olmak.Küçük çocuklar bana hayran olsun,kızlar benim yerimde olmak,erkekler de benimle olmak istesin istiyorum...Ama önce onların sevgisi.Özellikle de Lolita'nın.Loli belki eşşek kadar bir adam,ama benim için yine de Loli o.Bazen usulca sevmek,bazen de tecavüz etmek istediğim Loli.Jolene (bu adı artık gıcık olduğum herkes için kullanabilirim lolz) beni görmemezlikten gelmesin,Furkillex bir soğuk bir sıcak olmasın,Yeşilgöz ''senden bıktık neden bizimle takılıyorsun'' demesin.

Ayaklarım gidiyor onlara.Kendi kendime tecavüz ediyorum resmen.Bir yanım onlardan nefret ediyor,bir yanım ise onlara hasta...Onlara hasta olan yanım ağır basıyor,özellikle de bana sıcak davrandıklarında.Her dalga geçişlerinde nedense sevgi hissediyorum.Sırf gülmek için bana ''pawz up'' yaptırıyorlar ama Loli gülüyor ve bu bana yetiyor.Benimle gülüyorlarmış gibi oluyor böylece.

Beni tanıyan herkes onları biliyor.Çünkü onlarla yaşıyorum.Hayatımın bir parçası oldular.Bağımlılık yaptılar.Herkese söylüyorum kullanıldığımı,dalga geçildiğimi.Bana bunu unutturacak bir sevgi gösterin diyorum,belki de açıkça demediğim için göstermiyorlar.

Onların sevgisi için zayıflayacağım,saçıma tuhaf ama güzel bir şekil vereceğim ve kaykayın üstünde gidebilmeyi öğreneceğim.Ama önce bir kaykay almalı desu!

Kendim mi? Ben kendimi unuttum.Kendimden iyice soğudum,nefret ettim.Beni sevmeyeni ilah ilan ettim ancak beni en çok sevebilitesi olan kişiyi,kendimi sevmeyi beceremedim.

Birileri bana yardım etsin.En çok ta sen,Nikki.

İşsizin işsizi işşazsız günlerinin özeti

Bu yaz gönüllülük işleriyle,çocuk kahkahalarıyla,turistlerin bombastik İngilizce aksanlarıyla,bol bol hayalle ve düş kırıklığıyla geçti.Hayattan bir ders daha çıkardım.Çok mutsuz olduğum zamanlar da oldu,genellikle o anlarda bloga yazarım zaten.Ama şu an mutluyum!

Arkadaşların değer vermesi istediğin herkesin sana değer vermeyeceği gerçeğini azaltıyor.Arkadaşlar iyidir,yeni arkadaşlar daha da iyidir.

Okul yolu bok yolu...ama her şeye rağmen severim okulu çünkü bilirim ki en parlak hayallere giden yol bu boklu bataklıktan geçiyor.2 sene kaldı.Bakalım lisede de sevgiyle anacağım bir ortamım olacak mı? Bu arada defter seçmenin ustası ve hastasıyım.

Bir sürü bebek blogu inceledim,çocuk gelişim konusunda uzman oldum.Yabancı dil sevgim olmasa Necatibey Kız Meslek'te yerim hazırmış.Aralarda da kuzenim olduğu söylenen ama benim kardeşim dediğim minnakla uğraştım.

Aynı şarkıları da dinledim,yeni şarkılar da keşfettim.Umutlarım hep aynıydı,biraz daha katlandı.

An itibariyle 78 kiloyum.Diyete 23 Mayıs'ta 85 kilo olarak başladığım düşünülürse metabolizmam zayıflıyor ya da ben uymuyorum,(evet evet ben uymuyorum)biraz daha sıkmam lazım götümü! ''Okula filinta gibi gidecem herkesin ağzı açık kalacak'' hayallerim de dibe çöktü böylece.

İşsiz günlerim de çok oldu,meşguliyetten eve gelir gelmez koltukta uyuyakaldığım günler kadar.Sabırla meşgul olunacak şeyler aradım durdum.Arayışlarım genellikle beni hayal kırıklığına ve kaçışlara itti.Ama en sonunda dediğim gibi,mutluyum.

All i want is you.*

Kolum feci acıyor,bu kadar fazla vurmamalıydım...Ama canım sıkılıyor,kalbim ve beynim birleşti ve bu çok acı...Aşka ne kadar ihtiyacım olduğu gerçeğiyle yüzyüzeyim yine.Rüyalarımda sensei'mi görüyorum.Hayallerimde o.
Onunla yaşıyordum ben iki hafta öncesine kadar.O herşeyimdi.Onu fazla abarttığımın farkındayım.Ancak kaçmayacağım.Savaşmayacağım da.Zevk alacağım.Kursa yine gideceğim,nasıl olsa arkadaşım da var orada!
Tek istediğim onu görmek.Daha fazlasını da istiyorum ancak olmayacağını biliyorum.
Kahretsin.Neden ben 15 yaşında karşı konulamaz bir Fransız değilim ve o 32 yaşında kendinden küçük bir kıza aşık olan zengin bir Çinli değil?
*söz konusu sözün geçtiği Garbage şarkısı,I Think I'm Paranoid.

Öylesine

Mor ve Ötesi dinliyorum,hava çok güzel,kafamda kuruntular olsa da mutluyum.Kiki'ye mektup yazmaya devam etmeliyim.Ve öyküler de yazmaya.Ama şu aralar kafama kendim hakkındaki şeylerden başka hiç bir şey düşmüyor.Yoksa ben narsist miyim? Narsisistik-histrionik kişilik bozukluğu var sanırım bende.Hep bir ilgi çekme çabası,hep kendimle ilgili güzel hayaller...Bir müzik aletinde ustalaşacağım,yok ben bir spor dalında ustalaşacağım,süper bir yazar olacağım,çevirilerimle süper bir ev geçindireceğim...Hadi oradan.
Her şeyin güzel olacağına dair inancım olmalı ama bu kadar da olmamalı.Çok bir şey sanıyorum kendimi.Ben sadece kelimelerle ve dillerle iyi anlaşan deli ergenin tekiyim.Aa bak anime kritik yazıları yazabilirim! Belki de bir gün kendi çizgi filmim olur...BEN BİR SİKTİRİP GİDEYİM.

Olgunca Saçmalamaca

Yaz geldi.Saat akşamın sekizi olmasına rağmen hava hala kararmadı ve kuşlar ötüşüyor.Yazın bu yanını seviyorum.
İnsanı gevşetmesini,tatil moduna sokmasını,deniz ve güneş kokusunu en kurak,en bunaltıcı sokakta bile aldırmasını.
Saçma sapan pop şarkılarını adama sevdirmesini,bin kere dinletmesini.(tabii ki de serdar ortaç değil.)
İnsanı en doğal haline,çıplaklığa geri götürmeye çalışması.
Eğer bir gün Finlandiya'ya gidersem oranın en çok yazını sevecekmişim gibi duruyor,çünkü ben yazın bunaltıcılığını,nemliliğini,terletmesini sevmem(kim sever ki),orada da iklim gereği buralardaki nemli,bunaltıcı iğrenç öğlenler olmuyordur herhalde.
Ancak izlemiştim bir videoda,saat dokuza kadar süren akşamüstüleri var orada.Deniz kokusu da vardır eminim,bin göller ülkesi orası sonuçta.Zaten sevdiğim ülkeler hep denize yakın yerler oldu.Hollanda,Finlandiya,Japonya...Deniz çekiyor herhalde,ne de olsa denizin dibinde büyüdüm.Kuşadası da nemli ve bunaltıcı öğlenlere sahip,üstelik tekdüzeleşiyor giderek ama seviyorum orayı hala.İnsan büyüdüğü yer dünyanın götü olsa bile sever.Çünkü çocukken her şey büyüyle kaplanmıştır ve sen sadece tadını çıkarmaya bakarsın.Önemli olan oyun ve arkadaş olmasıdır,umurunda değildir bunalmak ya da üşümek.

Kıçımdaki Pireler Durmuyor

9 sene olmuş Bursa'ya geleli.Benim için çok uzun bir süre bu.Zira ben alışık değilim bir yerde kök salmaya,9 sene aynı yerde yaşamak 16 senelik hayatımın rekoru hatta.Bir deniz kıyısında küçük müstakil evimizden bisikletle sahil yolunda gezdiğim gündüz düşleri kurup duruyorum,sıcaktan herhalde.Ben küçüklükten alışığım düzenimi bırakıp gitmelere,ama annem değil.O yüzden bayağı korktuğunu düşünüyorum,hoş bunların yumurtalarını kafama o soktu.
Gitmemem de gerek,ancak sanki beni çağırıyor bir şeyler.Ruhumdaki boşluk bana gezginliği ve arayışı öğretmiş sanırım....
Belki de sadece sıcaktandır,bıkkınlığımdandır...

Lat den ratte komma in

Bir film izledim,allahım kaydı.

Eğer ruhunla bedenin arasında varsa bir uçurum,İskan kederinin tam ortasında olsan da yalnızlık seni bulur.Karların getirdiği huzurun ortasında bile içindeki canavarla boğuşmak zorunda kalırsın.İntikam için çıldırırsın,halbuki bütün sokaklar ''Hayır Oskar,baksana hepimiz ne kadar huzurluyuz.'' diye fısıldamaktadır sana.Ancak onları dinlemek için çok genç,karşındakilere karşılık vermemek için de çok yaşlısındır sen.Yalnızlıktır seni tek engelleyen şey.Eğer sen kanatırsan kulağını o çocuğun,kim korur seni onun abisinden? Paranoyak annen mi? Alkolik baban mı?

Sen sırf yapılması için yapılan bir çocuksun Oskar,görev seni doğurmaktı ve bundan sonrasını kimse umursamadı.Su yolunu bulur dediler.

Buldu da.İçindeki boşluğu dolduracak birini aradığın o karlı,soğuk gecelerden birinde Eli buldu seni.Kanlı,pis bir suydu Eli.Uyarmıştı seni.Arkadaş olmayacağını söylemişti.

Ancak aşk beklenmedik ve hızlı gelişti.Rubik küpü başlattı herşeyi...Bir gecede bütün kenarları ve köşeleri aynı renge getirdi Eli.Sonrasında ise Oskar artık yalnız olmadığını hissetti.O gün çocuğun kulağına sopayı indirirken yalnız olmadığını bilerek indirdi.Çocuğun abisi ne yaparsa yapsın kurtulacağını biliyordu.Eli her zaman onun yanındaydı.Eli'ye güveniyordu Oskar,kimsenin kimseye güvenmediği kadar.

Yetişkinlerin dünyasında iki çocuktu Eli ve Oskar.Büyümeyi reddetmişlerdi,uyamamışlardı şu sınırlı insan hayatına.Eli sınırları tamamen reddetmeyi seçmişti zamanla,kaldığı her yerde çarpacağı ve aşık edeceği bir farklı insan vardı onun,ancak Oskar başkaydı.Gitmek zorundaydı,ama gönlü el vermemişti Oskar'ın çocuğun abisinin elinde boğulmasına.Oskar'ı da sınırsızlaştırmaya çalıştı belki de Eli.Ve sonsuza kadar mutlu yaşadılar...