Weiss,Carrie

Üniversite giriş sınavlarına hazırlandığım için yeni post olmayacak demiştim di mi? Ama ne yapayım YGS'nin bana girecek olmasının acısıyla kendimi şiire,san'ata verdim ve bu çıktı.Çok uzun zamandır Türkçe şiir yazmıyordum,birikti ve patladı herhalde.

Weiss,Carrie

Puslu,soğuk sokaklarında şehrin

Duyulur kızıl çocuğun hırıltısı

Odasında buldukları iki sayfalık mektup

17 senelik hayatının artık tek kırıntısı

Çocuk odasını kafasıyla boyadığından beri

Aynı değil adamın hayatı

Gelenler,gidenler,polisler

Başının belası oldu Sosyal Hizmetler

Anlatamadı bir türlü hayatının aşkından kalan

O iki koca mavi gözü önemsemediğini

O,zaten hiç çocuğa bakmak istemedi

Ama kadının vasiyeti buydu,gösteremedi belgeyi

İtiraf edemedi dünyanın geri kalanına gerçeği

Polisler gerçi çocuğu da anlamadılar

Yargıladılar,cıkcıklayıp durdular

Ne zaman baksalar o küçücük kadın elbiselerine

Kendi aralarında gülüşüp durdular

Halbuki o mektubunda ne demişti:

''Beni gören bir evsiz,güneş gibi parladığımı söyledi.Siyah kıyafetlerim yüzünden beni ölüm meleği zannetti.Önce güldüm,sonra ağladım,ben melek annemin kirli kaldırıma düşmüş yansımasıydım.''

O sokaktakilere göre bir azizeydi

Hayatın bir diğer kustuğu değil sanki bir melekti

Bazen sokakta yatar bazen evden binbir yemekle gelirdi

Ama hiç bir zaman gitmedi tırnaklarındaki kırmızı ojesi

Polisler bunları unuttular

Devletin kitabına geçsin diye yazıp durdular

Ama şehir ağladı

Evsiz adam deliye bağladı

Babası o günden sonra evine giderken iki votka aldı

Şimdi mutlu bir ailesi,bir evi,bir arabası olan

Bir zamanların mutsuz punk'ı

İğrenç bir geceyarısı belgeselinde onu hatırladı

Ne bebeğinin ağlaması kaldı ne de karısının horlaması

Köydeki evinden şehir mezarlığına doğru yola çıktı

Mezar taşına ifadesizce baktı

Ağlayamadı ama hatırladı

Karol sadece 17 yaşındaydı

Kim bilir nereden bulmuştu Carrie adını

Nerede oturduğunu,nereli olduğunu büyüdüğünde öğrenmişti

Ama ilk sokakta yattığından beri bilirdi onun düşüncelerinin tamamını

Sahte özgürlükçü muhafazakarlar Karol'u aldattı

İntikam peşindeki Carrie sapıttı

Yedi,içti,birilerinin altına yattı

Daha bunu öğrenmeden başladılar yuhalamaya

Uzun saçları,piercingleri,kıyafetleri yetti

Bir gün köprünün altında punk'a fısıldadı

Kendi ölümü de dair tüm planlarını

Kafası iyi olan punk gülmeye başladı

Carrie kızdı,bağırdı çağırdı,ağlayarak bilinmeze doğru yol aldı

Ertesi gün bütün şehir onunla çalkalandı

Videoya çektiği ölümü binlerce tıklama aldı

Carrie nasıl yaptıysa başardı

Beynini dağıtışı videoya çekildi,internete postalandı

Alkolik babasına,polislere,meclise,başbakana

Bütün ülkeye ona yapılanları anlatmaya çalıştı

Ama sadece bir zamanların serserisi olan

Şu an mezarının önünde diz çöken herif anladı onu

Diğerleri anlamış gibiydi ama sonradan unuttular

Hepsi çoluğa çocuğa karıştı ama Carrie 17'sinde kaldı

Adam bir anda ağlamaya başladı

Sonra sustu,karısı arıyordu

Arkasını döndü,yalanlarını sıralamaya başladı

O giderken Carrie arkasından el salladı

Toz Almacalı Yazı

Bir zamanlar hunharca yenilediğim blogum şimdi küflenmiş,tozlanmış bir biçimde,sebebi 2 hafta öncesine kadar internete sadece internet cafelerden ulaşabilmemdi orada da Blogger yasak,malum ahlakı her halttan bozulabilecek mallıkta bir halkız biz *ironi waz here*.

Eveeet...nasıl hissettiğime gelecek olursaaaaak...Geçirdiğim zorlukları düşünürsem iyiyim aslında,eskisi kadar kötü olamam asla(çok derinden üzüleceğim bir şey yaşamadığım sürece) ama bu sene üniversiteye hazırlanıyorum,bu hayatımdaki bazı şeyleri kısıtlamam anlamına geliyor,ben bunu yapamıyorum ve bu beni çok kötü hissettiriyor.İnternete girdiğim veya müzik dinlediğim için suçlu hissediyorum bildiğiniz.Gireceğim ilk sınava 4,ikincisine ise 7 ay kalmış olması,diğer ''rakiplerim'' kadar hazır olmamam,annemin muazzam desteği (eve gecenin köründe gelir ya da hiç gelmez,gelse bile vücudundaki her hücreyi alkolle doldurur,5 değil 10 tl istesem mıkırdanır,sırf erkek arkadaşı bana yaranabilsin diye bağımlısı olduğumu bildiği halde evdeki interneti açtırır...)  yüzünden bu kadar stresliyim belki de.Sağlıksız ötesi beslenmemi,5 saate düşen uykumu ve yüzümün sivilce tarlasına (halbuki ilk ergen olurqene her şey ne kadar da güzeldi,arkadaşlarımın yüzü sivilce tarlasıyken bebek gibiydim.beddua etmiş orspular.) dönmesi de cabası.En azından artık anti depresan kullanmıyorum.Bu da bir zafer emaresidir bence.

Bu blogta sürekli bir ''değişim'' olayı dönüyor ama değişmek tembel,şımarık bir kız çocuğu için çok zor.Zor,ama başarılamaz değil tabii ki.Eğer yeterli gazı ve parayı bulabilirsem kuzenimin toparlak çocuktan seksi kaslıya dönüşümünü tamamladığı salona yazılacağım ben de,biliyorum dış değişimden çok iç değişim,olgunlaşma daha önemli ama geçirdiğim 12 şişman sene sonucunda bunu anladım ki bende komple değişim lazım.Ve bu sene (sonuç ne olursa olsun) zaten büyük bir değişimle sonlanacak,hadi kendimi de değiştirerek bunu ikiye katlayayım.Ayrıca bir dövme ve piercing de istiyorum,eğer her şey planladığım gibi olursa alırım da.

Umarım 9 ay sonra,sonuçlar açıklandıktan sonra buraya girdiğimde zafer dolu,gaz dolu bir yazı yazarım.Belki birine falan ilham verir.

Almanya´ya Gideceklere Tavsiyeler

Tamam,akrabalarimin yaninda kalmis olabilirim.Tamam,cok fazla yer gezmemis olabilirim.Ama en azindan tecrubelerim var,ne yaparsan yap gitmek bile bir tecrube.Hele 42 gun gecirmek apayri bir tecrube.Benim gibi akrabalarina gidecek olanlar ya da turistik amacli gidecek olanlar ya da okumaya gidecek olanlar...amaciniz her neyse bu yazida kucuk de olsa yasamini kolaylastirabilecek bir seyler bulabileceginizi umuyorum(because ben buldum that´s why).Simdi sus ve maddeleri okumaya basla sevgili talihsiz okuyucu:
1.Almanca ogrenmek ya da ogrenmemek,iste butun mesele bu
Eger okumaya gitmiyorsaniz ya da amaciniz dil ogrenmek degilse bence gerek yok.Hele hele Bavyera´ya gidecekseniz hic gerek yok cunku kurslarda ve okullarda genellikle Hochdeutsch yani Berlin Almancasi diyebilecegimiz siveyle ogrenirsiniz ama Munih haricinde Bavyera´da Bayerisch sivesi konusulur ve Almanca´ya hakim degilseniz anlamaniz zordur.Benim Almancam baslangic seviyesindeydi ve Bayerisch´le konusulani anlamiyorum,sadece bir veya iki kelime cikartabiliyorum.Zaten cogu Alman iyi Ingilizce konusur,o yuzden Ingilizce konusun eger Almancaniz yoksa.
2.Domuz...
Bu konuda bir sey diyemeyecegim cunku herkesin dini kendine.Bana sorarsaniz ben domuz eti yedim,oyle super bir sey degildi,tavuga benziyor iste.Ama yemek istemiyorsaniz ve bir restoranda nasil ayirt ederim falan diye dusunuyorsaniz schwein,domuz demek.Schweinefleisch de domuz eti iste.
3.Giriskenlik hayat kurtarir
Grupla falan geldiyseniz ne ala ama yalnizsaniz ve bir mekana girdiyseniz cekingen olmayin.Almanlar kibar bir sekilde yaklasinca cok dost canlisi olan bir irk ve Turklere karsi da eski onyargilari yok.Biraz Almanca konusmaya calisin,baktiniz ki olmuyor zaten Ingilizcesi iyi olan biri cikip sizinle muhabbet edecektir(bunu yasamisligim var,hos o biraz da sans meselesi ehehe).Arkadas edinmek istiyorsaniz ilk adim sizden gelmeli,zaten bu her yerde boyle.
4.Hayat kurtaracak seyler
Eger taharet musluguna alistiysaniz islak mendil.Kisisel hijyene deginmisken,eger uzun kalacaksaniz(1 aydan fazla mesela) Turkiye´den yaninizda yetecek kadar kisisel hijyen malzemesi getirin,paranizi onlara degil daha cici seylere harcayin,mesela ben bunu yaptim parami da giysilere yatirdim ehehe.Ha turist olarak gidiyorsaniz yine bunlar yaninizda olsun ama turist rehberi niteliginde kitaplari da unutmayin,unutursaniz tourist information yazan kucuk dukkanlardan da bu tarz seyler alabilirsiniz ama Turkce pek bulunmuyor,benden soylemesi.
5.Para meselesi
Bu da orada gecireceginiz zamana bagli.Bir ornek vereyim belki yardimci olur,benim yanimda 275 euro vardi,su an 1 ay+10gunluk tatilimin bitmesine bir hafta var ve paranin yarisi gitti,biraz daha da gidecektir muhtemelen.Bir de ben yemek masrafi falan sadece yalniz kaldigimda karsiladim o da bir gundu.Tamamen yalniz gecirdigim bir gunde 30 euro harcadim sadece ulasim ve ihtiyaclara,turist olarak gidecekler buradan bir cikarim yapabilir.Bu arada eger Munih´e gidecekseniz hele orada yasamaya gidecekseniz Almanya´nin en pahali sehrine gittiginizi unutmayin.Bence zaten Munih´e yasamaya gitmeyin de...
6.Alaman yazi
Evet,orada da yaz yasaniyor.Mesela dun hava 36 dereceydi.Normalde yazi yagmurlu ve bize gore daha soguk geciren Almanya su an kavruluyor.Eger su anlarda Almanya´daysaniz muhtemelen sizi yasadiginiz yerin havuzuna veya bir gole davet eden bir hayirsever cikacaktir,o yuzden mayo,havlu,gunes kremi gibi seyleri unutmayin.Arkadasimdan kullanirim diye de dusunmeyin o arkadas Almansa kisisel bakim esyalarini hayatta vermez.He bir de yagmur ara sira geri donebiliyor o yuzden semsiyeyi ve uzun kollu bir kac sey almayi unutmayin.Ama sort ve sipidik terlikleri de unutmayin zira buranin modasi boyle.Sicak esittir sort ve sipidik terlik.
7.Illa yap demiyorum ama bi yap bence
Dediklerim sunlar;bir Alman ailenin yaninda kalmak(1 hafta da olsa),Alman televizyonundaki sacmaliklara bir goz atmak,domuz eti yemek,Almanca konusmaya calismak,eger Munih´e yakinsaniz Nympheburg ve English Garten(yanlis yazilmis olabilir)´e gitmek,Regensburg´a gitmek(yakin degilseniz Hamburg ve Leipzig de bana onerilen sehirler),o muze senin bu muze benim gezmek,arkadas edinmek,en azindan bir festivale gitmek,bira icmek ve tabii ki Biergarten denilen bira bahcelerine gitmek.
8.Alternatif seyler
Kendi metal turunu yaratmis bir ulkede metalle ilgili bir sey olmamasini bekleyemezsiniz.Gidis nedeniniz Wacken bile olabilir hatta(belirtmeyin,cok kiskanirim ve beddua ederim.).Metal shoplar burada da Turkiye´deki kadar pahali ancak cosplay lensleri ve Manic Panic gibi Turkiye´de bulamayacaginiz alternatif kozmetik markalarini burada cok rahat bulabiliyorsunuz.Ben bir turlu yapamadigim Gumi cosplayi icin lens araklamayi planliyorum mesela.Euro´yu Turk lirasina cevirmezseniz gayet iciniz rahat ailenizi korkutacak seyler alabilirsiniz.

Buralarin LC Waikiki´si C&A´da bile piercing var,diger bir aile markasi H&M´de ise Nirvana t-shirt´i bile gordum bu arada yani illa netten metal shop aramaniza gerek yok,ucuza da normal giyinmeyebilirsiniz burada.

9.Hayvanliginizi kontrol edin
Bu madde Turk erkekleri icin ozel olarak yapildi.Simdi,her mini etek giydiginde laf attiginiz,kac yasinda olursa olsun cinsel obje olarak baktiginiz Turk kadini sessizce durumunu kabullenmis olabilir ama Alman kadininda mini etek,sort vs. giymek normaldir.Lutfen bunu anormal bir duruma cevirmeyin ve belki de dinlediginiz tek Rammstein(o klibi cekmeyecektiniz abiler.su anda sizin yuzunuzden daha dun arsiz bela dinleyen kekolarin facebook kapak fotosu logonuz.) sarkisi olan Pussy´nin sozlerini bir okuyun.Bakin Till Lindemann ne diyor:
So take me now
before it's too late!
Life's too short, I can't wait!
Take me now! Oh, don't you see?
I can't get laid in Germany...

10.Bol bol eglenin

Gidebildiginiz her yere gidin,bol bol fotograf cekin,dusman catlatin,arkadaslariniz biraz kiskansin,aileniz de "bak yine yaninda bira var ti hayirsiz" desin.

Eyyorlamam bu kadar sevgili okuyucu.Sen bunlari okurken ben son gunlerimi yasiyor olacagim domuzun ve biranin ulkesinde.Bu kadar siirsel bir sey de bu yaziya uymadi neyse cuuuus...

Dengesizin Seyir Defteri:Kucuk Askim Regensburg

fotograf bana ait degil.

Bavyera`da su zamana kadar dort sehir gezdim ama Regensburg haric hicbirinde evimde hissetmedim kendimi.Tarihi dokusunu korumus arnavut kaldirimli sokaklari,nehire karsi ayaklarini uzatip keyif yapanlari,koprunun altinda birasini almis muhabbet eden gencleri...Evet,Regensburg genclerin cogunlukta oldugu bir universite sehri,o yuzden sokakta yururken dilenciler yerine konsere gitmek icin para isteyen punklar,bisiklet kasasindaki ciceklerle kim bilir nereye giden hippi kizlar ve elele tutusup buyuk ihtimal Banane`ye dogru giden metalci ciftler gorebilirsiniz.

Universiteyi Almanya´da okumak istemiyordum barindirdigi Turk sayisi yuzunden ama Regensburg dusuncelerimi feci degistirdi.Her guzel havada bir festivalin duzenlendigi,olmadi koprunun altinda mangal yapabileceginiz ya da bisikletle tura cikabileceginiz bir yer burasi.Bir zamanlar Avrupa´nin en onemli sehriyken simdi gozlerden dusse de benim kalbimde hala Avrupa´nin en onemli yerlerinden Regensburg.Kucuk bir yer ancak tarih ve guzellik arayan her turisti doyurabilecek buyuklukte.Dom var bir kere,kocaman ve cok guzel,cok huzurlu bir kilise.Ve Hitler doneminde onemli kararlarin alindigi ama simdi muze yapilan bir yer daha vardi ama adini hatirlayamadim.Neyse,zaten olayim turist rehberi yazisi yazmak degil.

Ayrica üniversiteyi Almanya´da okumak isteyenlere tavsiyem burasi,ozellikle Munih sizi caydirmasin cunku Regensburg oraya gore hem daha ucuz hem de daha kaliteli.Ayrica cok farkli yasam sekilleri gorebileceginizi dusunuyorum,ben yolda yururken bile ciplak ayakli,rastali,hint giysileri giyinmis bir genc gormustum mesela.

Kisacasi bu blogu okuyan herkese tavsiye ediyorum Regensburg´u,ilk polisin karistigi kadar buyuk serseriligimi yaptigim yeri,hic aklimda olmadan kalbimi celen kucuk sehri.Ister okuyun ve gidin,ister sadece kesfedin ve gidin ama ben orada yasayabilirim.

Dengesiz´in Seyir Defteri:Ilk Munih Gezisi & Tollwood

Iki aylik gezimin ucuncu gununde Munih´te yapilan Tollwood festivaline gidecektik ve acayip heyecanliydim,e malum yeni insanlarla tanisabilirdim! Gece bayagi bir uyuyamadim o yuzden,ne gereksiz bir heyecan aslinda.

Saat 12 bucukta toparlandik ve 1 saatlik Munih yoluna ciktik.Bu kadar erken cikmamizin sebebi akrabalarimin bana Munih´i gezdirmek istemesiydi.Muzelere giremedim ancak sokaklari dolastim,6 katli bir kitapcida mola verdim ve cok huzur verici gorunen bir kiliseye girdim.Here comes the ayrintilar..

Bu opera binasi bir harika dostum.

Bir Baskadir Munih´in Caddeleri
Simdi daha bu ilk gidisim oldugu icin daha sokak sokak gezemedim ama sonra o da yapilacak...Ama ana caddelerde bayagi bir gezdim tozdum.Fotograflarin kusuruna bakmayin,fotografla pek ilgilenmedigim icin fotograf makinem yok ama patates kalitesinde de olsa fotograf ceken bir telefonum var.Ilk duragimiz sehrin zengin kesiminin ve Araplarin alisveris yaptigi,geri kalanininsa dolasmakla yetindigi Maximillianstrasse oldu.Burada karsilikli luks dukkanlar(Louis Vuitton vb.) var,bakip bakip geciyorsunuz iste.Sonra opera binasina baktik(icerisine kesin girecegim yerlerden bir tanesi!) ve Munih´in geri kalan kesiminin de alisveris yapabildigi adini unuttugum sokaga dogru yol aldik...

dikkatimi ceken bina.harika ve kasvetli!

Gezerken dikkatimi bu harika bina cekti,sanirim artik bir restorant ya da turistik gezi merkezi olarak kullaniliyor cunku neredeyse butun turistler buradaydi.Beni gezdiren kisiler yanimda olmadigi icin ve elimde bir bilgi brosuru falan da olmadigi icin bakmakla yetindim binaya.

Biraz kendi basima dolandiktan sonra solugu alti katli oldugunu bilmedigim bir kitapcida aldim,eh salak basin cezasini ayaklar cekermis alti kati da gezdim...HARIKAYDI.Ustelik kitap okuma yerleri bile vardi ve millet orayi oturmak icin kullanmiyordu,herkes sessizce kitap okuyordu! Ingilizce olan bolumden elime bir kitap alip okuyasim geldi ama vazgectim...Kitapcidan ciktigimda ise iki tipin oturdugu golgelik yere oturdugumda basima komik bir olay geldi,benim yanimdaki tip konusmaya basladi yok facebook adresini isteyecekmisim yok saclarin cok guzel diyecekmisim...Guzel cocuktu Allah icin ama SIRF YANINA OTURDUM DIYE NE FACEBOOK´U? Erkek kezban gormek de nasip oldu iste..






Frauenkirche

 Frauenkirche yani Kadinlar Kilisesi Munih´in sembollerinden biri,mutlaka gezilmesi gerekenlerden.Asiri gotik,ama bir o kadar da huzur verici bir yer.

Ve...TOLLWOOD!
 Ayaklarim kopmustu ancak bir festivale asla hazir diyemezdim.Yanlarinda kaldigim kisiler o gece sahne alan ZZ Top´u izleyeceklerdi,bana sen de gel dediler ama reddettim,festival alanini kesfetmek ve sosyallesmek istedi canim,genellikle tam tersi olur.Festivale giris bedavaydi bu arada,buranin Kulturpark´i diyebilecegimiz Olympiapark icine kurulu bir festivaldi Tollwood.Cok degisik seyler vardi,mesela Poi standi,dans bari,iki tane degisik otesi Hint kiyafetleri icinde millete uzayli sac sekilleri yapan tip...Cok eglendim ve evet biriyle tanistim asdkf.

Sonucsle
Bu yazi olmasi gerekenden daha gec geldi ilk basta bunu soyleyeyim.Sonrasinda ise pek kulturel bir gezi yazisi olmadi bu,ama Munih´in neye benzedigi konusunda azicik bi fikir verebilir.Sonra detayli bir yazi daha gelecek zaten.Ama simdi Paradise City Regensburg´un zamani,bir sonraki yazimda da o olacak(eger usenmezsem).

Dengesiz`in Seyir Defteri:Ilk Gunler

Cumartesi gecesi Istanbul otobusunde giderken disim pek belli etmese de icim heyecandan oluyordu,normalde otobuslerde uyuyabilen ben zerre uyku uyumuyordum.Binbir soru vardi kafamda,binbir hayal...Giderayak bir kez daha hayal kirikligina ugratilmistim ama uzulmuyordum zira hayallerim gercek olacakti birkac saat sonra.

Esenler otogarina vardigimizda saat uctu.Telefonun sarjini doldur(bkz:geceden doldurulmasina ragmen sarji biten irispi telefon),Uykusuz ve Bayan Yani falan oku derken saat dort olmustu.Dortte Ataturk Havalimanina giden servise bindik,dort bucukta oradaydik.Ilk islemler,koreli bi cocukla oyalanmak,vedalasma.pasaport kontrolu derken saat altiydi ve ben 307 nolu kapida Munih ucagini bekliyordum.Bir kac islemden sonra iste ucaktaydim,pencere kenarinda ben,ortada genc bir cocuk ve kenarda sumkurusuyle ucagi inleten bir Alman amca...Ucak ilk kalktiginda yasadigim saskinlik ve pencereye yapismam yanimdaki ucus arkadasimin kikirdamasina sebep olsa da aldirmadim cunku manzara asiri buyuleyiciydi.Sadece bulutlar...

2 saat sonra,dokuz bucukta ucak,Munih havalimanina varmisti.Bavulu alma ve biricik ahiret teyzemi bulma telasindan sonra kendimi Mike reyizin arabasinda Niederleierndorf koyune giderken bulmustum.Once bit pazari gibi bir yere ugradik,buldugum tek guzel seyler kucuk,suslu Venedik maskeleriydi,cekmeyi cok isterdim ama risssspi telefonun sarji yine bitmisti.Almadim ama alaydim iyiydi asdfk.Eve vardigimizda yemek yedim ve direkt yattim cunku 11 saattir ayaktaydim.Sonra koyu kesfetmek icin biraz yurudum.Koy dedigime bakmayin,kasaba ayarinda bir yer.Surekli calan kilise canlari,birbirine benzeyen buyuk,bahceli Bavyera evleri,tezek kokan ciftlikler...Huzur arayanlara onerilir.Benim ise pek hosuma gitmedi yasitimi bulamadigim icin ama sonra Alman bir ailenin yaninda kalabilirim,18 yasindaymis en kucuk cocuklari,o iyi olur benim icin.

Sonuc olarak su an alismaya ve oyalanmaya calisiyorum sadece,hele su asitli suyu bir dikiste bitirebileyim Munih`i de gezerim,Johanna`larda da kalirim...

Nikki vs. Zehra

Z:Hey Nikki,hatırlasana onları.Sana çektirdikleri acıyı.Onlardan nefret edip,aynı zamanda nasıl istediğini.
N:O çocukların hiç bir suçu yok lanet olası.Bunların hepsini bana sen ve bitmez takıntıların yaşattı.Ayrıca duvara toslamalıydım.
Z:Toslayacaksın! Daima duvara toslayacaksın,vizene de ret cevabı gelecek ve bu sene de aynı film karesinde yüzeceksin! Onlar İzmir'de hayatlarını yaşarken sen sıkıntından öleceksin!
N:SUS! Beni can damarımdan vurmaya çalışıyorsun ama artık yemiyorum.Bütün bu düşünceleri bu yaz kişisel tarihimin sayfalarına gömeceğim.Bu kişisel zaferimin başlangıcıdır!
Z:Zaferini yesinler,sen kimsin ki? En büyük becerisi salakları kendine çekmek olan bir kaybeden! Şimdiden muadillerinin yanında duruyorsun! Şarkı söyleyemiyorsun,dans edemiyorsun ama drag queen olmak istiyorsun! Hep ün istedin ancak yapabildiğin hiç bir şey yok!
N:İçimdeki cevher dışarıya çıkmaya başladı bile.Sesim çok güzel değil ama şarkı söyleyebiliyorum.Bedenim berbat ama kıyafetleri taşıyabiliyorum.Tırnaklarım yenmiş ama o parmaklarla yazabiliyorum.Ve en önemlisi,beni refaha ulaştıracak yolu seçtim.Çalışacağım ve intikamımı alacağım!
Z:Ne intikamı! Onlar güzel ötesi kız arkadaşlarıyla sefa sürerken senin yurt dışında okuman neye yarayacak? Duyacak mı kulakları seni,umursayacaklar mı zerrece? Sor bakalım kendine,senin onlara kafa yorduğun kadar onlar sana kafa yordu mu hiç?
N:Elbette hayır.Ancak onların bana gıpta etmesini sağlayabilirim,gitmek istedikleri o serbestlikler ülkesinde bir yaşam kurarak.
Z:Kıçı kırık teşekkürlerle bunu başarabileceğini mi sanıyorsun? Çok çalışman lazım ve sen asla çalışmazsın!
N:Çalışırım!
Z:Çalışmazsın!
N:Hayır,çalışırım!
.
.
.
Diyaloğun sonunda ben ölüyorum.

Sevdiğim Şeyler:Çizgi Dizi (Part 1)

Bu bloga başlarken amacım kendimden değil,hikayelerimden bahsetmekti ama blogum yaşlanırken ben de amacımdan sapmam gerektiğini düşünüyorum.Zira şu sıralar çok hikaye üretemiyorum,halihazırda olanlara da devam edemiyorum.Öyleyse madem,''hadi biraz bize kendinden bahset Nikkican'' diyerekten muhtemelen bir kez daha yarım kalacak bir serinin altına imzamı atıyorum.

Konumuza gelecek olursak...Ben 96'lıyım ve yaşıtlarımın çoğu sokakta büyüse de ben büyüme mekanı olarak evimi ve internet kafeleri seçtim.Ne yazık ki top atamıyor,bisiklete binemiyor ancak çok güzel hayal kuruyor,kendi kendime Barbie bebeklerimle oyunlar yaratıyordum.Çocukken benim dünyam kendi hayallerimden ve bağımlısı olduğum Fox Kids'den oluşurdu.Bir de arkadaşlarıma pek takıntılıydım.
Fox Kids dedim ya şimdi bunu ancak liseliler ve çizgi film manyakları hatırlar,2005'e kadar kablolu televizyonda böyle bir çizgi film kanalı vardı ve yayın akışı harikaydı.İçimi bayan pembe dizi jr. kalitesindeki Prenses Sissi haricinde neredeyse her çizgi dizisine bayılırdım.Şimdiki TRT Çocuk dizileri gibi didaktik ötesi değillerdi,yer yer absürdlerdi,büyükler için yapılmış izlenimi verirlerdi,bazen korkuturlardı ama izlemesi acayip zevkliydi!Kedilere karşı örgütlenmiş casus köpekler,kene kostümünde bir süper kahraman,talihsiz ötesi bir korsan,zavallı bir kedicik...Sadece bunlar yoktu tabii! Normal bir Amerikan ailesinin(!) son derece normal oğlu Louie Anderson'un anıları,komedyen Howie Mandel'in hayatından izler taşıyan küçük Bobby,ve dünyanın en iyi sınıfı olduğuna inandığım 402 nolu sınıf...Hepsini anlatabilirim ama anlatmaya kalksam buradan memleketime yol olur,ben de çizgi dizi bağımlılığımın bir sonraki safhasına gelemem.

2005'te Fox Kids,Fransız Jetix şirketine satıldı ve sonrasında ABD'de 4Kids,Avrupa ve Türkiye'de ise Jetix olarak anıldı.Jetix sonradan boka dönse de bu kanalın ilk zamanları dadından yinmezdi.Eski kahramanlarımızın bazılarının yanına biz yapsak dayaktan öleceğimiz şakaların sahibi cool Kanadalı Andy,bütün kızların favorisi olan W.I.T.C.H ve dünyanın en komik süper kahramanı Kaptan Flamingo.Sonradan yenileri de eklendi ama Jetix,Fox Kids'in absürt ötesi,aşırı komik çizgi filmleriyle kıyaslanıyordu sürekli.Nitekim 2010'da kanal kapandı ve kablolu tv'de yerine Nickelodeon,diğer platformlarda ise yerine Disney XD geldi.

Şimdi Nickelodeon dedim ya,ben daha Jetix zamanlarındayken Cnbc-e,Nickelodeon'un en sevilen çizgi filmlerini sabahları yayınlardı.Hala da yayınlıyor ama yaptıkları dublaj değişiklikleri ve eskinin yerine yenisinin gelmesinden ötürü,artık eskisi gibi izlemek içimden gelmiyor Nick Kuşağı'nı.Cnbc-e'nin o zamanki yayın akışını bulamasam da hatırladığım kadarıyla şafak söktüğünde,yamulmuyorsam 5.30-6.00 gibi(o zamanlar kabuslardan ve karabasanlardan muzdarip olduğum için erken kalkardım) Muppet Show'la olaylar başlardı benim için.Sonrasında ise Kaşif Dora(pek sallamazdım hatta bu ne la derdim),Rugrats,benim gibi korkak tipleri bile korkutmayan canavarlar,Rocko ve bana o zamanlar korkutucu gelen absürd ötesi hayatı,daha da absürdü Ren&Stimpy...Nick kuşağı bir zamanlar mükemmeldi.Aralarda reklam yerine kısa filmler geçerdi hatta,hala değişmemiş Loopy vardı mesela.Cnbc-e zaten hayatımın sallantıda geçen 7-12 yaş aralığında kurtarıcım oldu,arada South Park izleyip balataları sıyırsam da gecenin dibinde uyandığımda altyazılı Süngerbob'la karşılaştırırdı beni.Cnbc-e'ye bir ara şükran maili falan mı atsam...Neysse.

Daha öncesinde Teletubbies ve Kanal D'de yayınlanan Loony Tunes de vardı tabii ki,ancak benim genel olarak çizgi dizi dünüm bu.Bugünü yarına,ya da bir sonraki güne...(ÜŞENDİ)

#OccupyBursa x2

Bursa'da eylemler hız kesmiyor.6-7 eylem olmuştur herhalde.Ben bunlardan sadece ikisine katılabildim.Bu eylem Bursa'nın en işlek caddelerinden biri olan Heykel'de,eski Adliye yeni Atatürk Heykeli önünde yapıldı.İlk başta yüz kişi falandık,ancak sonra binlere dönüştük...10 yaşındaki çocuklar ablalarının hazırladıkları pankartlarla,daha da küçükleri babalarının omuzlarında,gençler kendi emekleri olan pankartlarla,yaşlılar ise cezveleri ve küçük tencereleriyle geldi eyleme.Gerçekten de her yaştan insan oradaydı.Daha çok kare çekmeyi isterdim ancak telefonum buna müsait etmedi(Kulağına köpek dolsun WhatsApp!),siz bir kaç yaratıcı pankartla idare edin...

#OccupyBursa

Taksim'deki Gezi Parkı eyleminin yankıları Bursa'da da vardı ve Dengesiz de tırto telefon kamerasıyla oradaydı.

Lö Mim

Blog dünyasının olmazsa olmazı mimlerdir,tabii bir çevreniz varsa.Ben de çeşitli çevrelerden blog arkadaşları edinsem de aralarında en hareketli olanları tabii ki de anneler.Bloglarıyla ve çocuklarıyla haşır neşir olmayı pek seven,izlemesi keyifli (hele çocuklarla ilgiliyseniz pek keyifli) bu grubun parlayan yıldızlarını bir ara sizinle paylaşacağım sevgili okurlar (SESİ BOŞLUKTA YANKILANDI)

Neyse...Rüzgarlı Günler Ve Geceler'in yazarı sevimli Görkem Anne'den aldığım mimin konusu sıradan bir günü anlatmak.Bakın bakalım benim sıradan bir günüm nasıl geçiyor...

6.45'de sinir bozucu ötesi bir alarmla ''öfff,skym,beş dakika dahaaaa'' diyerek başlıyorum yeni güne.En fazla 10 dakika süren yatakta debelenmelerden sonra kalkıyorum,banyo,giyinme,saç baş toplama gibi etkinliklerden sonra evden otobüs durağına 10 dakikalık bir yürüyüş yapıyorum(arada pastaneye uğrayıp sabah kahvaltım olan kaşarlı poğaçayı alıyorum.).Bu yürüyüşten sonra açıyorum uyku şarkım olan Red Morning'i ve başlıyorum favori otobüsüm,okulumun tam yanından geçen 48'i beklemeye.Yarım saatlik yolculuğumu uyuyarak geçiriyorum.Saat 7.40 olduğunda okulda oluyorum,tören,müdür ve göbeği,konuşma,etek ve saçtan çekilenler derken 6 saat boyunca ders dinleme faslı başlıyor.Şanslıysam o gün 3 veya 2 dersi olan hoca gelmiyor,bana da boş derste sınıfın 5 erkeği(sınıfta sadece beş erkek var)+geri kalan kızlarla muhabbet etmek düşüyor.Yok eğer cenabet günümdeysem ve hoca geldiyse,mırın kırın etmeden de dersi dinliyorum.Yemek bulduysam yer,dayak bulduysam kaçar,bilgi bulduysam da okurum arkadaşım.

En geç 12.35'te okuldan çıkmış oluyoruz.Otobüsüme atlayıp gitmeden önce arkadaşım Aleyna'yı otobüsüne bırakıp,onun için BuKart(bizim oraların akbili) geçirmem gerekiyor.Son bir görevimi daha yerine getirdikten sonra ''free'' saatlerime yolculuk için oturduğum yer olan şehir merkezine yol alıyorum.Bu yolculuk şu sıralar pek sıcak,boğucu ve çileli.

Okul bittikten ve eve geldikten sonra başlasın nette sörf keyfi.O blog senin,şu feys benim,oley sevdiğim çocuk beni eklemiş,bir selamıma cevap bile yazmadı allahsız derken bir üç-dört saat geçiyor.Eh insanım tabii,sıkılıyorum.Günlerden salı veya perşembeyse yaşadım,yedide yüzmeye gidiyorum,gittiğim yüzme havuzu şehrin öbür ucunda olduğu için beş buçukta evden çıkıyorum bu da beni oyalıyor.Ancak geri kalan günlerden biriyse ya arkadaşlarıma musallat oluyorum ya da şehrin ezberlediğim noktalarında küçük yolculuklara çıkıp,o yolculuklarda tanıştığım tiplere musallat oluyorum.Muhabbet iyiyse saat beşten sekize kadar kaldığım oluyor.Sonra dosdoğru eve yollanıyorum tabii,liseli kızın ennnnn geç dokuzda evde olması lazım(Ananemin esnetilmiş bir atasözü).Biraz daha nete bakındıktan sonra en geç onbirde yatıyorum.

İşte benim son derece sıradan ve sıkıcı bir günüm.Eğer buna yorum yapan herhangi biri olursa,o da mimlenmiş ve hayatından bir günü anlatacak demektir!

Mutsumuri-kun'dan...

fuck it
sen bildiğini oku
belkide anlamsızdır
değmez bile bazen
ama seni rahatlatan tek şey odur o an için
seni dinlendirecek ve stres atmanı sağlayacak bir şey
yaşatmalısın onlara ölümün acısını.
söyle cehennemin tatlı şarkısını.
gök gürültüsü gibi sapla bıçağını.. sessizce ..
ama kendinden emin ..
sonra bırak kaysınlar kendi kanlarının üzerinde ..
kendi damarlarından kaykaylarıyla
ve bırak düşsünler kıçlarının üstüne tıpkı ağaçtan düşen yavru kuşlar gibi
ağaçlarını kes ve düşür onları
 .. sal nefretini üstlerine.
vur o kaykayları suratlarının ortasına..
tıpkı bir iblisin yapacağı gibi .. acımasızca ..
eğer gösterirsen merhamet onlara bil ki cehennemde acı çekecek olan sen olursun kendi rızanla...

My Mad Fat Diary 2:İnsan Eti Bağımlılığı

Küfür ve ergenlik içerir.

Deviantart'taki ChildishDecadence isimli kullanıcıdan

Uyuşturucu kullanıyorum şu sıralar.Ancak kullandığım şey ne hap ne de ot,ben insanları kullanıyorum.
İnsan eti bağımlısıyım,özellikle 4-5 kişi var ki etine bağımlı olduğum ne yaparsam yapayım bırakamıyorum onları.Bırakmam lazım,bana faydaları yok(artık zararları da yok) ama bırakamıyorum.Rüyamda bile onlar var.
Ama artık daha farklıyım sanki.Yaptığım rezilliklerin bana bir faydası oldu.Artık farkındayım yapabileceklerimin.Yüzmeye başlasam zayıflarım.Dişlerime tel taktırabilirim.Lens takabilirim.Üç koca adımla onların kraliçesi olabilirim.Evet,onları onların bana yaptıkları gibi süründürmek istiyorum onları.Süründürmesem bile,en azından onların da benim onlara olduğum gibi bağımlı olmasını istiyorum.

Hocamız sosyoloji dersinde ergenlik sorunlarımızın ne olduğunu sorduğunda,dış görünüşüm diye bağırmak istedim.Çünkü bu hantal beden,bu bir türlü barışamadığım et parçası,beni engelledi.Ben bütün dünyayla tanışmak isterken bana aşağılanmayı ve acı çekmeyi getirdi.Bu ben çok küçükken olduğu için,kaldıramadım.Belki şimdi olsa ''siktir oradan'' der geçerdim.

Şimdi olsa onları dövmezdim.Hiç bir şey yapmazdım.Kendi kabuğuma çekilir,istersem ağlar istersem gülerdim ama onların eline koz vermezdim.Sekiz senem boşuna geçmezdi belki de böyle olsa.

Teyzem benden her uyanıp aynaya baktığımda ''ben güzelim'' falan dememi istiyor.Haklı aslında.Ben güzelim çünkü.Uzayınca maşalanmış gibi lüle lüle olan saçlarım,ne olursa olsun yaşam enerjisiyle dolu gözlerim,yamuk dişlerimi saklayan güzel dudaklarım var.Ya yüzüm yansaydı ve ben çatlak dolu göbeğimle kalsaydım? Yüzüm benim tek tesellim olmuştur hep.Neyse...konumuz benim şu ezelden beri olan bağımlılığım.Saplantım.

Ben hep saplantılı oldum insanlara.Hep başkaları gibi olmak istedim,kafamda yarattığım karakterler gibi.Kendim olmak ağır geldi bana.Ağır geldi ucubenin teki olmak.Bunu değiştirmeye çalışmalıyım işte.Yüzme bağımlısı ol diyor psikiyatristim inceden inceye.İnsan eti bağımlılığının sonunu çalışmak getirir diyor.Ancak çalışmak çok zor.Bütün gün yüzerim ama 3-4 saat İngilizce çalışamam.Bir de zeki olacağım.Tek yapabildiğim erken okumuş olmak.Bunun getirdikleri dışında hiç bir şey yok.Müzik kulağım yok,sporlarda kötüyüm ama hevesim var ya o hevesim...okulun grubunu pencereden izleten hevesim,beni kaykaycılarla tanıştırıp neredeyse sonumu getiren hevesim,sokak müzisyenleriyle tanışıp birazcık da olsa nefes almamı sağlayan hevesim...Ben amına koyayım o hevesin.Amına koyayım bu bağımlılığın.Bas gitar çalsam,yüzsem,hep meşgul olsam geçer belki.Denemekten zarar gelmez...

notsle:yüzüncü kayıt olmuş yaşasın!

Bu Ülkede Güzel Şeyler De Oluyor:No One Is Innocent ve Cosplay İnsanları

Türkiye'de yavaş yavaş altkültürler gelişiyor.Sokakta gördüğümüz kaykaycılar,sokak müzisyenleri,dansçılar...ve cosplayer'ler! ''Bir karakteri görünüş olarak yorumlamak\taklit etmek'' manasına gelen cosplay,benim de en çok yapmayı istediğim şeylerden biri.Neyse ki yalnız değilim,cosplay yapabileceğim bir sürü etkinlik var(ama param yok,o ayrı bir mevzu ühüh).Henüz cosplay yapma şansım olmadı ama Türk cosplay alemini az biraz tanıdım,bunlara dayanarak da biraz reklam,biraz özenme ve çokça tanıtma arzusuyla bilmeyenleri de tanıştırmak istedim ^.^ (allahım yazı giderek boktanlaşıyor bana yardım et)

Neyse.Bu yazıyı yazıyorsam bir sebebim var.

O sebebin adı da daha önce de mükemmel bir iş çıkartmış Yasemin Karaca'nın sanırsam çektiği ikinci kısa filmi olan No One Is Innocent.Filmde oynayan bütün oyuncular cosplayer,giydikleri her şey onlara ait ve görsel olarak mükemmel bir iş çıkartmışlar,izlemeye doyulmuyor,onların arasına katılmak istiyorsunuz.İzlemenizi kesinlikle tavsiye ederim.

Mazeretim Var,Mazoşistim Ben!

Bilinçaltı çok değişik şeylere ev sahipliği yapabilen bir yer.Gündüzleri farkında bile olmuyorsunuz ancak geceleri sevmediğiniz bir insanı aslında sevdiğinizi,kaplanların yanağınızı ısırmasından korktuğunuzu ve aklınıza bile gelmeyen tehlikeleri görebiliyorsunuz.Özellikle sorunlu zamanlar,bilinçaltınız o zamandan kalma en derin korkularınızı bile saklıyor,ve tam oh rahatladım,bitti bu iş dediğinizde önünüze koyuyor ve siz eski takıntılı halinize geri dönüyorsunuz.

Belki bu benim ''fucked up''lığımla alakalıdır ya da benim durumumda olan herkeste gerçekleşir...Unutmam gereken kişiler var ama bir türlü unutamıyorum.Tam bitti derken,yağmurlu havaların da sayesinde onları unutmuşken...Bahar geliyor ve bilinçaltım devreye giriyor.Bir başkası için cennet,benim için cehennem olan dünyanın en iğrenç(ama tutkulu!) rüyalarını görüyorum.Bu beni yeniden delirtiyor.Eski halime geri dönüyorum.

Saplantılar yeniden başladı.Düş kırıklığı istemiyorum.Kesik bilekler istemiyorum.

Temizlenmiş bir bilinçaltı,çok mu şey istiyorum?

Feuer und wasser kommt nicht zusammen.

Issız sokakta hızlı adımlarla yürüyordu.Sokak o kadar ıssızdı ki,nefes alıp verişlerini bile duyabiliyordum.Sırtındaki gitar kutusundaki tıkırtıları.Kulaklıklarından gelen kısık müzik sesini.Müziği seçebiliyordum,sanırım Feuer und Wasser'di.Bu ayrıntı benim,onu takip eden acemi adımlarımı durdururdu işte.
Ateş ve su bir araya gelmezler.
Bağlanamazlar, ilişki kurulmaz.Kıvılcımlar içinde çukur, ben tutuştum,Ve suda yanarım,Suda yanarım.
Bu şarkı her zaman benim adımlarımı durduracak nitelikte bir şarkıydı,çünkü benim en çok yaşadığım şeyi,imkansıza duyulan tutkuyu anlatırdı.Durdum ve kendime ne yaptığımı sordum...Evet onu takip ediyordum peki ya o bunu anlarsa? Kesinlikle üstüme atlamayacaktı.Bana karşı daha da soğuk olacaktı,insanlığın geri kalanı gibi...Soğuktu o,yağmur suyu kadar ürpertici ve soğuktu.Ben ise dengesizdim,insanların bana hissettirdiği duyguların şeklini alırdım.Ama eğer onun hakkında konuşacaksak,ben ateştim.Suda da yanabiliyordum üstelik.Yüzüme çarpan yağmur suları bunun canlı kanıtıydı...yoksa gözyaşlarım mıydı onlar?

Cru-pilav-cified

venus in furs!

Başlıkta dünyanın en iğrenç esprisini yaptıktan sonra yazıma geçiyorum.Aslında Army of Lovers gifi(Jean-Pierre Barda!) ve şarkısı kullandığıma göre onlar hakkında yazmam lazım,di mi? Bir gün o da gelecek.Ama önce anlatmam gereken şeyler var.
Ağzım bir güzel yandı ama yoğurdu üflemeden direkt ağzıma attım ben.Dengesiz yine aşık,hoşlanıyor,ilişkisi var ya da öyle bir şey işte...İkisi de aynı coğrafyadan geliyor,ikisi de beni etkiliyor,ikisi de melek yüzlü şeytan Skaterloli gibi çok güzel değil...Biri biraz daha boş kafalı,diğeri ise zeki ama çaktırmıyor sanki.Ve ikisi de bana karşı bir buzdolabı kadar soğuk.
Başlıkta boşuna ''çarmıha gerildim'' yazmıyor.Bedenimle alakası yok olayın(aslında var,soğuk olmalarının sebebi o.),ruhum çarmıha gerilmiş gibi.Gerim gerim gerilmiş gibi.Dersaneye gidiyorum her ergen gibi ve bundan nefret ediyorum,zaten garip bir insan olarak daha da garipleşiyorum,hocalara psikopat olup olmadıklarını falan soruyorum(e ne yapayım hoca da derste çengelle tutulmuş bedenlerden bahsetmeseydi).Bir de dersanedeki değişik isimli bir çocuk hoşuma gidiyor falan,sanki dünyanın en güzel ezgilerini çalan akordeoncuyu(içimdeki akordeon aşkı bambaşka ey okur) sevmemişim gibi...Sanki ikisi de sonunda beni kendimle gelin güvey edip ağlatmayacakmış gibi...
Belki de deja-vu gelmez bu sefer,belki de zayıflayıp güzelleşirim ben...Bir anda zayıflamaya karar veren ama daha da ağırlaşan Rae gibi.

MY Mad Fat Diary 1: DiscoGoth Diva is Coming

My Mad Fat Diary,İngiltere menşeili harika bir gençlik dizisi.En sevdiğim yanı ise baş kahramanın Rae isminde 160 kiloluk abaza ötesi bir genç kız olması.İkinci en sevdiğim yanı ise Rae Earl isminde birinin hakikaten yaşıyor ve bunları yaşamış olması! Bu bana ilham verdi çünkü akıl hastanesine kapatılmasam da ben de Rae kadar deliyim ve şişmanım ve abazayım.Eğer benim bir günlüğüm olsa neler yazardım acaba? Kim benim Archie'm? Rae ve ben kilo verebilecek miyiz?

Bu soruların cevaplarını sadece benim bulabileceğim bir günlüğüm zaten var.Buradaki amacım bu diziden aldığım keyfi ilhama çevirmek ve bir kaç ilham verici resimle beraber içimdeki parıltılı deliyi çıkartmak.

Şimdiye kadar hep melankolik yanımı gördünüz.İçimdeki drag queen kendimi çok az gösterdi.Eğer mutlu bir şekilde yazı yazıyorsam bilin ki onu içimdeki drag queen Nikki Twinkie yazmıştır.Ve bu da o yazılardan biri olacak çünkü ÇOK mutluyum.90 kiloyum ve az önce bir kalıp bitter çikolata götürdüm ama suçluluk duymuyorum.Mutluyum işte,dinlediğim tiyatral Japon rock'u beni sarhoş etti ve kendimi şu halde bir valste hayal etmeye başladım bile.Hala ergen olsam ve hala metal müzik dinlemeye devam etsem de şu sıralar Alcazar,Queer as Folk soundtrackleri ve bol bol Melodifestivalen tınıları beynimi işgal ediyor...aman herkesin dediği ''bu metalcilik dönemin,ben de metalika dinledim bol bol...ah pardon ben çük kadar boyumla kız düşürmeye çalıştığım için yaptım bunları'' söylevleri gerçeğe dönüşmesin! Gerçeğe dönüşeceğini de pek sanmıyorum çünkü metal ve rock,bana kişiliğimi kazandıran müzikler oldu.Her zaman karanlık bir tarafım olmuştur zaten.Ve şimdi aydınlık tarafımla bu tarafımı birleştirmek istiyorum.Saçlarım koyu mavi,giysilerim ise açık mor ve pembe olmalı.Kocaman decora botları giymeli,tüylü goth lolita şapkaları takmalı ve kanlı gurololi makyajı yapmalıyım sanki.Akordeoncu Kami'yi korkutmak istemem,diğer insanları da! Belki sadece siyah dudaklar,koyu mavi saçlar ve pembe bir tişört yeter.Makyaj,Nikki'nin olmazsa olmazı çünkü güzel bir yüz,onun(ve doğal olarak benim)imzası! Ne Japon kızlarının stili,ne de Camden Town gotiklerinin...bu benim stilim olacak!

Blogta hep değişimi işaret ettiğimi ancak değişimin bir türlü gelmediğini biliyorum.Ama bu sefer geldi.20 kiloyu bir anda vermekten söz etmiyorum.Giderek daha da mutlu olmaktan,karanlık melankoliyi tiyatral bir şekilde kaldırmaktan ve insanları,kilon kaç olursa olsun kendine hayran bırakmaktan sözediyorum.
En azından bunu yapabilirim.Yapamasam Nikki hiç var olmazdı zaten.

Ruh kısmını hallediyorum,bir tek yazın başlaması ve benim dış görünüş kısmını halletmem kaldı! Saçlar boyanacak,yüz de boyanacak tabii! Eğer baba bencil davranmayıp kızını tanımaya çalışırsa piercingler ve ba-da-boom! Va-va-voom! ''Depresyondan kurtuldum ben! Sizden korkmuyorum güzel insanlar! İçim hepinizden daha güzel,ve benim adım Nikki,çirkinlerin gidersiz,atarsız,şahdamarsız kraliçesi! Grell Sutcliff'in çirkin mi çirkin,berbat güzellikte eşi!''

High School Hottie

İçimde hala bir miktar zehir var,ben de o zehri atmaya çalışıyorum,bunu yaparken en büyük silahım tabii ki iğrenç,ergen şarkı sözleri yazmak.

Benim kendimle olan savaşımda
Yok edici olarak kullandığım bir silahtın sen
Rus ruletindeki kurşunum,
Altın vuruşta kullandığım kokainim

Benim saf,küçük bir kız olduğumu düşündün
Ama hapishaneden yeni kaçmış bir seri katilim ben
Kana ve ruha susamıştım
Güzelliğe,ve buldum seni!

Ne aşk ne de hayranlık
Bir dakikalık pişmanlık
Kusmuğunda boğulup öldü
Benim High School Hottie'm

Ne aşk ne de hayranlık
Beynimden çıkmayan umursamazlık
Kızların en büyük kabusu
Benim High School Hottie'm

Anlamsız,onu adlandırmam aslında
O sadece bir aptal yalnızca
Ona değer verdim,onu yücelttim
Büyüdü içimde

Minel,Ezgi,Nikki
Diğer hepsinde olduğu gibi
Güzelsen alınırsın çürürsen bırakılırsın
High School Hottie'nin kuralı bu.

Ne aşk ne de hayranlık
Bir dakikalık pişmanlık
Kusmuğunda boğulup öldü
Benim High School Hottie'm

Ne aşk ne de hayranlık
Beynimden çıkmayan umursamazlık
Kızların tek isteği
Benim High School Hottie'm

Bu adın bir sebebi var
Bu acının bir nedeni var
Farklı arayışların kurbanı
Zıtlara gitme meraklısı
Kendinin mezarını kazanlar
High School Hottie
O sadece aptal bir çocuk aslında
Melek yüzlü şeytan.

Ne aşk ne de hayranlık
Bir dakikalık pişmanlık
Kusmuğunda boğulup öldü
Benim High School Hottie'm

Ne aşk ne de hayranlık
Beynimden çıkmayan umursamazlık
Kızların tek isteği
Benim High School Hottie'm

Dengesiz'in terazisini sarsan
Benim High School Hottie'm

Yol Günlüğü ve Şarkılar

Moladayız ve soğukta bekliyorum.Kendime neden bunu yaptığımı bilmiyorum,bu havada bir nevi mazoşistlik bu.Saat iki buçuk.Bu gece karanlığında dışarıda,tek başıma olmak o kadar çekici geliyor ki.Delisiyim bu özgürlüğün.7 saatlik özgürlüğün.Otobüsün içine girmeliyim artık çünkü parmaklarım donuyor.Halbuki yazın bütün mola boyunca dışarıda bekleyip Polonyalı turistleri dikizlemiştim.Karanlıkta horlamalar duyuyorum.Red Morning sayesinde ben de birazdan onlara katılacağım.Bedenim dünyanın kıçı,benim tam zıttım olan Söke'ye giderken ruhum bu anın tadını çıkarıyor.Zaten hareker halindeki araçlarda uyumaya bayılırım,bir de bu bağımsızlık hissi...Eline müzik çalan telefon verilmiş bebeklere dönüyorum.

Saat 4.Sleepwalker çalıyor,ay benim yanımda ve sonunda kulaklarım açıldı.Harika anlar yaşıyorum,koyu mavi gökyüzü,uçsuz bucaksız gibi görünen yol kenarı ovaları...

6:25.Sonunda gün ağarıyor,sanırım bu duyduğum sabah ezanı.Angel'dan dolayı net duyamıyorum.İzmir otoyolundayız ve ben göğün koyu mavimsi haline hayran kalmış durumdayım.

15:47.Sonunda Afrodit güzelliğindeki koya\deltaya\denize ulaştım.Biraz uykudan sonra dışarıda turlayıp durdum.İnsanlar rakı ve balık tıkınıp dertlerini unuturken ben delirecek kadar düşünmekle meşgulüm.Restoran tayfası beni yanlarına çağırıyor ama ben böyle mutluyum,sanırım.