Weiss,Carrie

Üniversite giriş sınavlarına hazırlandığım için yeni post olmayacak demiştim di mi? Ama ne yapayım YGS'nin bana girecek olmasının acısıyla kendimi şiire,san'ata verdim ve bu çıktı.Çok uzun zamandır Türkçe şiir yazmıyordum,birikti ve patladı herhalde.

Weiss,Carrie

Puslu,soğuk sokaklarında şehrin

Duyulur kızıl çocuğun hırıltısı

Odasında buldukları iki sayfalık mektup

17 senelik hayatının artık tek kırıntısı

Çocuk odasını kafasıyla boyadığından beri

Aynı değil adamın hayatı

Gelenler,gidenler,polisler

Başının belası oldu Sosyal Hizmetler

Anlatamadı bir türlü hayatının aşkından kalan

O iki koca mavi gözü önemsemediğini

O,zaten hiç çocuğa bakmak istemedi

Ama kadının vasiyeti buydu,gösteremedi belgeyi

İtiraf edemedi dünyanın geri kalanına gerçeği

Polisler gerçi çocuğu da anlamadılar

Yargıladılar,cıkcıklayıp durdular

Ne zaman baksalar o küçücük kadın elbiselerine

Kendi aralarında gülüşüp durdular

Halbuki o mektubunda ne demişti:

''Beni gören bir evsiz,güneş gibi parladığımı söyledi.Siyah kıyafetlerim yüzünden beni ölüm meleği zannetti.Önce güldüm,sonra ağladım,ben melek annemin kirli kaldırıma düşmüş yansımasıydım.''

O sokaktakilere göre bir azizeydi

Hayatın bir diğer kustuğu değil sanki bir melekti

Bazen sokakta yatar bazen evden binbir yemekle gelirdi

Ama hiç bir zaman gitmedi tırnaklarındaki kırmızı ojesi

Polisler bunları unuttular

Devletin kitabına geçsin diye yazıp durdular

Ama şehir ağladı

Evsiz adam deliye bağladı

Babası o günden sonra evine giderken iki votka aldı

Şimdi mutlu bir ailesi,bir evi,bir arabası olan

Bir zamanların mutsuz punk'ı

İğrenç bir geceyarısı belgeselinde onu hatırladı

Ne bebeğinin ağlaması kaldı ne de karısının horlaması

Köydeki evinden şehir mezarlığına doğru yola çıktı

Mezar taşına ifadesizce baktı

Ağlayamadı ama hatırladı

Karol sadece 17 yaşındaydı

Kim bilir nereden bulmuştu Carrie adını

Nerede oturduğunu,nereli olduğunu büyüdüğünde öğrenmişti

Ama ilk sokakta yattığından beri bilirdi onun düşüncelerinin tamamını

Sahte özgürlükçü muhafazakarlar Karol'u aldattı

İntikam peşindeki Carrie sapıttı

Yedi,içti,birilerinin altına yattı

Daha bunu öğrenmeden başladılar yuhalamaya

Uzun saçları,piercingleri,kıyafetleri yetti

Bir gün köprünün altında punk'a fısıldadı

Kendi ölümü de dair tüm planlarını

Kafası iyi olan punk gülmeye başladı

Carrie kızdı,bağırdı çağırdı,ağlayarak bilinmeze doğru yol aldı

Ertesi gün bütün şehir onunla çalkalandı

Videoya çektiği ölümü binlerce tıklama aldı

Carrie nasıl yaptıysa başardı

Beynini dağıtışı videoya çekildi,internete postalandı

Alkolik babasına,polislere,meclise,başbakana

Bütün ülkeye ona yapılanları anlatmaya çalıştı

Ama sadece bir zamanların serserisi olan

Şu an mezarının önünde diz çöken herif anladı onu

Diğerleri anlamış gibiydi ama sonradan unuttular

Hepsi çoluğa çocuğa karıştı ama Carrie 17'sinde kaldı

Adam bir anda ağlamaya başladı

Sonra sustu,karısı arıyordu

Arkasını döndü,yalanlarını sıralamaya başladı

O giderken Carrie arkasından el salladı

Mutsumuri-kun'dan...

fuck it
sen bildiğini oku
belkide anlamsızdır
değmez bile bazen
ama seni rahatlatan tek şey odur o an için
seni dinlendirecek ve stres atmanı sağlayacak bir şey
yaşatmalısın onlara ölümün acısını.
söyle cehennemin tatlı şarkısını.
gök gürültüsü gibi sapla bıçağını.. sessizce ..
ama kendinden emin ..
sonra bırak kaysınlar kendi kanlarının üzerinde ..
kendi damarlarından kaykaylarıyla
ve bırak düşsünler kıçlarının üstüne tıpkı ağaçtan düşen yavru kuşlar gibi
ağaçlarını kes ve düşür onları
 .. sal nefretini üstlerine.
vur o kaykayları suratlarının ortasına..
tıpkı bir iblisin yapacağı gibi .. acımasızca ..
eğer gösterirsen merhamet onlara bil ki cehennemde acı çekecek olan sen olursun kendi rızanla...

Skinny Little Bitch

''Tanrım'',dedi Kasinski.''Deliriyorum.''
''Normaldir,bu malın yan etkisi bu.Yarın çok daha iyi olacaksın.'' dedi Nebula.
Ve her şey böyle başladı.
Bu iki hastalıklı ruhun tanıştığı yer,Tel-Aviv'in ara sokaklarından birinde bulunan izbe bir bardı.Nebula torbacıydı,Kasinski ise alıcı.Taban tabana zıtlardı.Nebula batağın içine doğmuştu,Kasinski ise kendini batağın içine atmaya çalışan bir zengin çocuğu.Kasinski ''Çok sıkıldım,dibe vurmak istiyorum.Nefes alan bir ceset nasıl olunur,görmek istiyorum.Anlıyor musun dediklerimi?'' dediğinde Nebula gülmemek için kendini zor tutmuştu.Muhtemelen Kasinski ilgisiz ve zengin bir ailenin Fransız dadılar tarafından büyütülen ve hiç gerçek sevgi göremediği için ölmeyi dileyen çocuğuydu.Nebula acımamıştı Kasinski'ye,diğer müşterilerine de acımadığı gibi.Ancak farklı bir şeyler de hissetmişti.Çocuğun turuncu uzun saçlarında,çilli fakat çocuksu olmayan yüzünde ve buz mavisi gözleri mi çekmişti onu? Nebula kolay etkilenen birisi değildi ancak o gece malı verdikten sonra da kalmaya karar vermişti Kasinski'yle.Çünkü diğerlerinin aksine bu çocuğun gözlerinde merak ya da eğlence yoktu.Ölmek istiyordu ancak kendini asacak bir yer bulamıyordu sanki.Kasinski ona verilen pakedi açmadan önce ''Sağol.Bu arada bana Avi diyebilirsin.'' demişti.Kendini tanıtmıştı.Ondan etkilenmişti.Nebula adını söylemeye çekinmişti ilk başta,ancak bu ilk adım onu da cesaretlendirmişti.En azından kod adını söyleyebilirdi.
-Bana da Mağripli derler.
-Mağripli mi? Puhahhahahahhaa,sanki biz farklıymışız gibi! İyi lakap ama,burada herkes mağripli!
Öyle dese de Kasinski,yalan söylüyordu bembeyaz teni.Gözleri.Saçları.Kesinlikle Avrupalıydı.Nebula ise onun aksine Mağripliliği hakediyordu,bronzlaşmış gibi gözüken teni ve kahverengi rastalarıyla.Çocuğun dalga geçmesi onu sıkmıştı,işi hızlandırası geldi.
-Hadi aç paketi de gör ebenin amını,bütün gece seni bekleyemem.
-Beklemek zorunda değilsin.
-Eh...zorundayım işte.
-Neden?
Nedeni çocuğun kendisiydi.Ancak Nebula,bunu bir türlü yediremiyordu ruhunun gelenekselliğine.Bir erkeğin başka bir erkeği beğenmesi değildi sorunu,onu Mısır'da bekleyen karısı gelmişti gözlerinin önüne.Kendine ve çocuğa bir yalan uydurdu.
-Patron önlem almak istiyor,alıcılara bir halt olmasın da yakalanmayalım diye.
-Peki.Bakalım asit testini geçebilecek miyim?
-Umarım geçersin.Hoşçakal.
-Bekle,benimle kal.Hani patronun önlem filan alıyordu?
Nebula öfledi ancak içten içe,bu hoşuna gitmişti.Çocuğun asidi votkasıyla karıştırıp içişini,sonra da başını omzuna koyup ellerine bakışını izledi.
-Ellerim...toz oldular...kan ve kum...başka bir halt yok burada...
Halüsinasyon başlıyordu.Sonra da geçmişinden bir şeyler hatırlamaya başlayacaktı.Hep aynısı olur.Nebula da denemişti,biliyordu.
-Medusa.Güzel,tehlikeli Medusa.Hadi,beni taşa dönüştür.
Çocuk onun rastalarını yılan sanmış olmalıydı.
Siktir.
Kasinski,dudaklarını Nebula'nın dudaklarına değdirdi.Onun üstüne çıktı.Sonra da bayılırmışçasına bacaklarına yattı.
-Lanet olası junkie.Sen iyi misin?
-Evet.Neden hala taşa dönüşmedim?
Çocuğun sorusu Nebula'yı daha da sinirlendirdi,ancak ayakları çocuğun yanından ilerisine gitmiyordu bir türlü.
''Tanrım'',dedi Kasinski.''Deliriyorum.''
''Normaldir,bu malın yan etkisi bu.Yarın çok daha iyi olacaksın.'' dedi Nebula.
Ve her şey böyle başladı.
Kasinski ''Götür beni buradan.Burada kandan bir deniz var ve benim kanımı da istiyor.Koca bir vampir.Gitmeliyiz Medusa.'' dediğinde Nebula anladı eve gitme saatinin geldiğini.Çocuğu yatağa mı atacaktı? Bir erkeği? Aklının kabul edemediğini içgüdüleri kabul ediyordu.Çocuğu da alarak bir kaç metre ilerideki motele gitti.Çocuğu yatağa yatırdı.
-Tanrı mı olacağım Medusa? Nedir bu tecavüzün sebebi?
Ve her şey böyle başladı.
Nebula bir mülteciydi,polisler deli gibi onu arıyordu ve o torbacılık yapıyordu.Parasını da Mısır'da yaşayan karısına gönderiyordu,karısı hamileydi.Nebula'nın bir oğlu olacaktı ve az önce baygın haldeki bir oğlanı sikmişti.
Hayat çok karışıktı,bir örgü yumağı kadar karışıktı.
Ve Ahmed Nebula,bunu anca 25 yaşındayken anlamıştı.