Sevdiğim Şeyler:Çizgi Dizi (Part 1)

Bu bloga başlarken amacım kendimden değil,hikayelerimden bahsetmekti ama blogum yaşlanırken ben de amacımdan sapmam gerektiğini düşünüyorum.Zira şu sıralar çok hikaye üretemiyorum,halihazırda olanlara da devam edemiyorum.Öyleyse madem,''hadi biraz bize kendinden bahset Nikkican'' diyerekten muhtemelen bir kez daha yarım kalacak bir serinin altına imzamı atıyorum.

Konumuza gelecek olursak...Ben 96'lıyım ve yaşıtlarımın çoğu sokakta büyüse de ben büyüme mekanı olarak evimi ve internet kafeleri seçtim.Ne yazık ki top atamıyor,bisiklete binemiyor ancak çok güzel hayal kuruyor,kendi kendime Barbie bebeklerimle oyunlar yaratıyordum.Çocukken benim dünyam kendi hayallerimden ve bağımlısı olduğum Fox Kids'den oluşurdu.Bir de arkadaşlarıma pek takıntılıydım.
Fox Kids dedim ya şimdi bunu ancak liseliler ve çizgi film manyakları hatırlar,2005'e kadar kablolu televizyonda böyle bir çizgi film kanalı vardı ve yayın akışı harikaydı.İçimi bayan pembe dizi jr. kalitesindeki Prenses Sissi haricinde neredeyse her çizgi dizisine bayılırdım.Şimdiki TRT Çocuk dizileri gibi didaktik ötesi değillerdi,yer yer absürdlerdi,büyükler için yapılmış izlenimi verirlerdi,bazen korkuturlardı ama izlemesi acayip zevkliydi!Kedilere karşı örgütlenmiş casus köpekler,kene kostümünde bir süper kahraman,talihsiz ötesi bir korsan,zavallı bir kedicik...Sadece bunlar yoktu tabii! Normal bir Amerikan ailesinin(!) son derece normal oğlu Louie Anderson'un anıları,komedyen Howie Mandel'in hayatından izler taşıyan küçük Bobby,ve dünyanın en iyi sınıfı olduğuna inandığım 402 nolu sınıf...Hepsini anlatabilirim ama anlatmaya kalksam buradan memleketime yol olur,ben de çizgi dizi bağımlılığımın bir sonraki safhasına gelemem.

2005'te Fox Kids,Fransız Jetix şirketine satıldı ve sonrasında ABD'de 4Kids,Avrupa ve Türkiye'de ise Jetix olarak anıldı.Jetix sonradan boka dönse de bu kanalın ilk zamanları dadından yinmezdi.Eski kahramanlarımızın bazılarının yanına biz yapsak dayaktan öleceğimiz şakaların sahibi cool Kanadalı Andy,bütün kızların favorisi olan W.I.T.C.H ve dünyanın en komik süper kahramanı Kaptan Flamingo.Sonradan yenileri de eklendi ama Jetix,Fox Kids'in absürt ötesi,aşırı komik çizgi filmleriyle kıyaslanıyordu sürekli.Nitekim 2010'da kanal kapandı ve kablolu tv'de yerine Nickelodeon,diğer platformlarda ise yerine Disney XD geldi.

Şimdi Nickelodeon dedim ya,ben daha Jetix zamanlarındayken Cnbc-e,Nickelodeon'un en sevilen çizgi filmlerini sabahları yayınlardı.Hala da yayınlıyor ama yaptıkları dublaj değişiklikleri ve eskinin yerine yenisinin gelmesinden ötürü,artık eskisi gibi izlemek içimden gelmiyor Nick Kuşağı'nı.Cnbc-e'nin o zamanki yayın akışını bulamasam da hatırladığım kadarıyla şafak söktüğünde,yamulmuyorsam 5.30-6.00 gibi(o zamanlar kabuslardan ve karabasanlardan muzdarip olduğum için erken kalkardım) Muppet Show'la olaylar başlardı benim için.Sonrasında ise Kaşif Dora(pek sallamazdım hatta bu ne la derdim),Rugrats,benim gibi korkak tipleri bile korkutmayan canavarlar,Rocko ve bana o zamanlar korkutucu gelen absürd ötesi hayatı,daha da absürdü Ren&Stimpy...Nick kuşağı bir zamanlar mükemmeldi.Aralarda reklam yerine kısa filmler geçerdi hatta,hala değişmemiş Loopy vardı mesela.Cnbc-e zaten hayatımın sallantıda geçen 7-12 yaş aralığında kurtarıcım oldu,arada South Park izleyip balataları sıyırsam da gecenin dibinde uyandığımda altyazılı Süngerbob'la karşılaştırırdı beni.Cnbc-e'ye bir ara şükran maili falan mı atsam...Neysse.

Daha öncesinde Teletubbies ve Kanal D'de yayınlanan Loony Tunes de vardı tabii ki,ancak benim genel olarak çizgi dizi dünüm bu.Bugünü yarına,ya da bir sonraki güne...(ÜŞENDİ)

#OccupyBursa x2

Bursa'da eylemler hız kesmiyor.6-7 eylem olmuştur herhalde.Ben bunlardan sadece ikisine katılabildim.Bu eylem Bursa'nın en işlek caddelerinden biri olan Heykel'de,eski Adliye yeni Atatürk Heykeli önünde yapıldı.İlk başta yüz kişi falandık,ancak sonra binlere dönüştük...10 yaşındaki çocuklar ablalarının hazırladıkları pankartlarla,daha da küçükleri babalarının omuzlarında,gençler kendi emekleri olan pankartlarla,yaşlılar ise cezveleri ve küçük tencereleriyle geldi eyleme.Gerçekten de her yaştan insan oradaydı.Daha çok kare çekmeyi isterdim ancak telefonum buna müsait etmedi(Kulağına köpek dolsun WhatsApp!),siz bir kaç yaratıcı pankartla idare edin...

#OccupyBursa

Taksim'deki Gezi Parkı eyleminin yankıları Bursa'da da vardı ve Dengesiz de tırto telefon kamerasıyla oradaydı.

Lö Mim

Blog dünyasının olmazsa olmazı mimlerdir,tabii bir çevreniz varsa.Ben de çeşitli çevrelerden blog arkadaşları edinsem de aralarında en hareketli olanları tabii ki de anneler.Bloglarıyla ve çocuklarıyla haşır neşir olmayı pek seven,izlemesi keyifli (hele çocuklarla ilgiliyseniz pek keyifli) bu grubun parlayan yıldızlarını bir ara sizinle paylaşacağım sevgili okurlar (SESİ BOŞLUKTA YANKILANDI)

Neyse...Rüzgarlı Günler Ve Geceler'in yazarı sevimli Görkem Anne'den aldığım mimin konusu sıradan bir günü anlatmak.Bakın bakalım benim sıradan bir günüm nasıl geçiyor...

6.45'de sinir bozucu ötesi bir alarmla ''öfff,skym,beş dakika dahaaaa'' diyerek başlıyorum yeni güne.En fazla 10 dakika süren yatakta debelenmelerden sonra kalkıyorum,banyo,giyinme,saç baş toplama gibi etkinliklerden sonra evden otobüs durağına 10 dakikalık bir yürüyüş yapıyorum(arada pastaneye uğrayıp sabah kahvaltım olan kaşarlı poğaçayı alıyorum.).Bu yürüyüşten sonra açıyorum uyku şarkım olan Red Morning'i ve başlıyorum favori otobüsüm,okulumun tam yanından geçen 48'i beklemeye.Yarım saatlik yolculuğumu uyuyarak geçiriyorum.Saat 7.40 olduğunda okulda oluyorum,tören,müdür ve göbeği,konuşma,etek ve saçtan çekilenler derken 6 saat boyunca ders dinleme faslı başlıyor.Şanslıysam o gün 3 veya 2 dersi olan hoca gelmiyor,bana da boş derste sınıfın 5 erkeği(sınıfta sadece beş erkek var)+geri kalan kızlarla muhabbet etmek düşüyor.Yok eğer cenabet günümdeysem ve hoca geldiyse,mırın kırın etmeden de dersi dinliyorum.Yemek bulduysam yer,dayak bulduysam kaçar,bilgi bulduysam da okurum arkadaşım.

En geç 12.35'te okuldan çıkmış oluyoruz.Otobüsüme atlayıp gitmeden önce arkadaşım Aleyna'yı otobüsüne bırakıp,onun için BuKart(bizim oraların akbili) geçirmem gerekiyor.Son bir görevimi daha yerine getirdikten sonra ''free'' saatlerime yolculuk için oturduğum yer olan şehir merkezine yol alıyorum.Bu yolculuk şu sıralar pek sıcak,boğucu ve çileli.

Okul bittikten ve eve geldikten sonra başlasın nette sörf keyfi.O blog senin,şu feys benim,oley sevdiğim çocuk beni eklemiş,bir selamıma cevap bile yazmadı allahsız derken bir üç-dört saat geçiyor.Eh insanım tabii,sıkılıyorum.Günlerden salı veya perşembeyse yaşadım,yedide yüzmeye gidiyorum,gittiğim yüzme havuzu şehrin öbür ucunda olduğu için beş buçukta evden çıkıyorum bu da beni oyalıyor.Ancak geri kalan günlerden biriyse ya arkadaşlarıma musallat oluyorum ya da şehrin ezberlediğim noktalarında küçük yolculuklara çıkıp,o yolculuklarda tanıştığım tiplere musallat oluyorum.Muhabbet iyiyse saat beşten sekize kadar kaldığım oluyor.Sonra dosdoğru eve yollanıyorum tabii,liseli kızın ennnnn geç dokuzda evde olması lazım(Ananemin esnetilmiş bir atasözü).Biraz daha nete bakındıktan sonra en geç onbirde yatıyorum.

İşte benim son derece sıradan ve sıkıcı bir günüm.Eğer buna yorum yapan herhangi biri olursa,o da mimlenmiş ve hayatından bir günü anlatacak demektir!

Mutsumuri-kun'dan...

fuck it
sen bildiğini oku
belkide anlamsızdır
değmez bile bazen
ama seni rahatlatan tek şey odur o an için
seni dinlendirecek ve stres atmanı sağlayacak bir şey
yaşatmalısın onlara ölümün acısını.
söyle cehennemin tatlı şarkısını.
gök gürültüsü gibi sapla bıçağını.. sessizce ..
ama kendinden emin ..
sonra bırak kaysınlar kendi kanlarının üzerinde ..
kendi damarlarından kaykaylarıyla
ve bırak düşsünler kıçlarının üstüne tıpkı ağaçtan düşen yavru kuşlar gibi
ağaçlarını kes ve düşür onları
 .. sal nefretini üstlerine.
vur o kaykayları suratlarının ortasına..
tıpkı bir iblisin yapacağı gibi .. acımasızca ..
eğer gösterirsen merhamet onlara bil ki cehennemde acı çekecek olan sen olursun kendi rızanla...

My Mad Fat Diary 2:İnsan Eti Bağımlılığı

Küfür ve ergenlik içerir.

Deviantart'taki ChildishDecadence isimli kullanıcıdan

Uyuşturucu kullanıyorum şu sıralar.Ancak kullandığım şey ne hap ne de ot,ben insanları kullanıyorum.
İnsan eti bağımlısıyım,özellikle 4-5 kişi var ki etine bağımlı olduğum ne yaparsam yapayım bırakamıyorum onları.Bırakmam lazım,bana faydaları yok(artık zararları da yok) ama bırakamıyorum.Rüyamda bile onlar var.
Ama artık daha farklıyım sanki.Yaptığım rezilliklerin bana bir faydası oldu.Artık farkındayım yapabileceklerimin.Yüzmeye başlasam zayıflarım.Dişlerime tel taktırabilirim.Lens takabilirim.Üç koca adımla onların kraliçesi olabilirim.Evet,onları onların bana yaptıkları gibi süründürmek istiyorum onları.Süründürmesem bile,en azından onların da benim onlara olduğum gibi bağımlı olmasını istiyorum.

Hocamız sosyoloji dersinde ergenlik sorunlarımızın ne olduğunu sorduğunda,dış görünüşüm diye bağırmak istedim.Çünkü bu hantal beden,bu bir türlü barışamadığım et parçası,beni engelledi.Ben bütün dünyayla tanışmak isterken bana aşağılanmayı ve acı çekmeyi getirdi.Bu ben çok küçükken olduğu için,kaldıramadım.Belki şimdi olsa ''siktir oradan'' der geçerdim.

Şimdi olsa onları dövmezdim.Hiç bir şey yapmazdım.Kendi kabuğuma çekilir,istersem ağlar istersem gülerdim ama onların eline koz vermezdim.Sekiz senem boşuna geçmezdi belki de böyle olsa.

Teyzem benden her uyanıp aynaya baktığımda ''ben güzelim'' falan dememi istiyor.Haklı aslında.Ben güzelim çünkü.Uzayınca maşalanmış gibi lüle lüle olan saçlarım,ne olursa olsun yaşam enerjisiyle dolu gözlerim,yamuk dişlerimi saklayan güzel dudaklarım var.Ya yüzüm yansaydı ve ben çatlak dolu göbeğimle kalsaydım? Yüzüm benim tek tesellim olmuştur hep.Neyse...konumuz benim şu ezelden beri olan bağımlılığım.Saplantım.

Ben hep saplantılı oldum insanlara.Hep başkaları gibi olmak istedim,kafamda yarattığım karakterler gibi.Kendim olmak ağır geldi bana.Ağır geldi ucubenin teki olmak.Bunu değiştirmeye çalışmalıyım işte.Yüzme bağımlısı ol diyor psikiyatristim inceden inceye.İnsan eti bağımlılığının sonunu çalışmak getirir diyor.Ancak çalışmak çok zor.Bütün gün yüzerim ama 3-4 saat İngilizce çalışamam.Bir de zeki olacağım.Tek yapabildiğim erken okumuş olmak.Bunun getirdikleri dışında hiç bir şey yok.Müzik kulağım yok,sporlarda kötüyüm ama hevesim var ya o hevesim...okulun grubunu pencereden izleten hevesim,beni kaykaycılarla tanıştırıp neredeyse sonumu getiren hevesim,sokak müzisyenleriyle tanışıp birazcık da olsa nefes almamı sağlayan hevesim...Ben amına koyayım o hevesin.Amına koyayım bu bağımlılığın.Bas gitar çalsam,yüzsem,hep meşgul olsam geçer belki.Denemekten zarar gelmez...

notsle:yüzüncü kayıt olmuş yaşasın!

Bu Ülkede Güzel Şeyler De Oluyor:No One Is Innocent ve Cosplay İnsanları

Türkiye'de yavaş yavaş altkültürler gelişiyor.Sokakta gördüğümüz kaykaycılar,sokak müzisyenleri,dansçılar...ve cosplayer'ler! ''Bir karakteri görünüş olarak yorumlamak\taklit etmek'' manasına gelen cosplay,benim de en çok yapmayı istediğim şeylerden biri.Neyse ki yalnız değilim,cosplay yapabileceğim bir sürü etkinlik var(ama param yok,o ayrı bir mevzu ühüh).Henüz cosplay yapma şansım olmadı ama Türk cosplay alemini az biraz tanıdım,bunlara dayanarak da biraz reklam,biraz özenme ve çokça tanıtma arzusuyla bilmeyenleri de tanıştırmak istedim ^.^ (allahım yazı giderek boktanlaşıyor bana yardım et)

Neyse.Bu yazıyı yazıyorsam bir sebebim var.

O sebebin adı da daha önce de mükemmel bir iş çıkartmış Yasemin Karaca'nın sanırsam çektiği ikinci kısa filmi olan No One Is Innocent.Filmde oynayan bütün oyuncular cosplayer,giydikleri her şey onlara ait ve görsel olarak mükemmel bir iş çıkartmışlar,izlemeye doyulmuyor,onların arasına katılmak istiyorsunuz.İzlemenizi kesinlikle tavsiye ederim.